Tag Archives: sezaryen doğum

Öniz’in Gebelik Günlüğü 38. Hafta -Son Gün-

Standard

12111999_1010091035710482_2749504052421097599_n

Daha dün gibi aklımda hamilelik haberini aldığım gün. Tebrikle birlikte teklifle gittim ona “gebelik günlüğü yazarım olur musun” dedim. Kabul etti. Her anına, her duygusuna tam 38 hafta şahit oldum, şahit olduk. Her güzel şeyin bir sonu olduğu gibi gebelik günlüğümüzün de sonuna geldik artık. Üzüntü ve sevinç hepsi bir arada. Benim güzeller güzeli Öniz’im yarın bebeğini kucağına alacak inşallah. Hepinizden dua istiyoruz. Hayırlı haberler alalım hep birlikte. Ayrıca ister misiniz doğumdan sonra yazmaya devem etsin mi? Ne dersiniz?

HER SON BİR BAŞLANGIÇTIR (38.HAFTA 3 GÜN)SON GÜN

Tekrar bir bebek fikri kafamızda canlanıp şekillenip hamile olduğumu hissettiğim an hamileliğim…

Uzun,zorlu,heyecanlı,hastalıklarla bir dokuz ay…

Kimi zaman domuz gribi olduğumda panik anlarım,ilk tekmesini hissettiğimde ki heyecanım,cinsiyet muamması…

Hepsini sizlerle paylaştım.Hep dürüst oldum.Ne yaşadıysam yazdım.Kimi zaman isyanımı,kimi zaman sevincimi,kızımla anlarımı,hastalığımı,tatilimi..

Amacımda buydu zaten yazmak.Sesimi duyurmak,içimi dökmek,benim gibi başka kimse varmı bilmek…

Şimdi doğuma son bir gün kaldı.

Evde tek başıma geç bir saatte bunları yazıyorum sizlere.Her anımı yazdığım gibi.

Heyecanlıyım.Şükür işlerim bitti.Hiç bitmeyecek sanıyordunuz değil mi?Bebeğimizin her şeyi hazır.

Korkuyorum aslında.Neden derseniz o yeşil kıyafeti giydirip ailenizle vedalaşma anından kızımı nasıl bırakacağımdan ben doğumda iken onun ne yapacağından.O soğuk ameliyathaneye girdiğimde anestezi uzmanının sakin olun deyip iğneyi batırdığında ki titrememden…Her şey yoluna gidecek mi?bebeğim sağlıklı olacak mı?….

Bu Listem uzayıp gidiyor.Zaman geçsin diye bekliyorum endişe heyecan ve korkuyla sanırım doğumdan çıkıp eve geldiğimizde her şey huzurla buluşacak benim için.

İşte benim maceram yeni dönemim iki çocuklu bir aile olduğumuzda.Yeni düzen,kurallar,heyecanlar olacak. Biliyorum.Biliyorum çok yorulacağım.yorulacağım. İlkimnaz şimdiden isyan bayrağını çektiyse doğduktan sonra neler olacak bilmiyorum.Eşimin geçen gün söylediği gibi bebeğe kalıcı hasar vermesin yeter 🙂 Çünkü neyle karşılaşacağımızı bilmiyoruz.Bende çok bilmiyorum evet okudum binlerce sayfa yorum ama hepsi bir yerde önemini yitiriyor gerçeklerle yüz yüze kaldığımda anlayacağım.Hepimiz birlikte yeniden şekilleneceğiz beklide.

Bu son yazım…

Doğuma gitmeden ve doğumdan sonra resim paylaşacak canım Seval’cim beni merak edenler için.

Sonrası mı bilmiyorum önce birkaç bölüm loğusa günlüğü belki iki çocuklu yeni hayatımı paylaşırım sizlerle yazmaya devam ederim. Ne dersiniz?

Öniz İşbilen

Reklamlar

Öniz’in Gebelik Günlüğü 36. ve 37. Haftalar

Standard

VURUR YÜZE İFADESİ SON HAFTA BİTANESİ (36.VE 37. HAFTA)

12105806_1006570559395863_730803285805908726_n

Son hafta ya biraz da gülümseyerek başlamak istedim yazıma.Malum bu ara çok moda bu capsJ

Aylar ayları günler günleri kovaladı. Taşınmaydı yerleşmeydi tatildi bayramdı derken 9 ayı bitirdik. Son düzlüğü de geçtik artık son kulvarda son hızla birinciliğe koşuyorum.

Zaman hızla akıyor en büyük derdimiz geçen haftalarda olduğu gibi kızım. Uyku, yemek, televizyon düzenimiz tamamen değişmişti yani açıkçası düzen kalmadı. Ağlama isyan, babaya tahammül sınırlarını zorlayacak şımarıklığa bıraktı yerini. Herkes kardeşinin geleceğini artık iyice anladığı için olduğunu söylüyor. Ama bendeki de sabır. Zaten sürekli bir telaş koşturma, bir de evde düzeni tamamen gitmiş kendi cumhuriyetini kurmuş bir kız ipler geriliyor ve kopuyor doğal olarak. Buna bir dur demek lazımdı. Pazar günü babasını yanından kıpırdatmadı mesela kalktığı an ağlama baba diye ayaklarına sarılma ama babayla ne yemek yedi nede uyudu en son saat altıda koltukta sızdı. Ben mi? babanın evde olmasına güvenip halıları yaymaya karar vermiştim bütün evi sil süpür halıları yay kendimin ve oğlumun yatağını hazırladım tabii ki pert…

12088083_1007819935937592_4252152233373859196_n

Hafta başı karar aldık televizyon asla artık açılmayacak. Cep telefonu bilgisayardan yemek yemesi için bile niloya, pepee yok odasında vakit geçirecek bizimle birlikte akşamda yatması gerektiği saatte yatacak kaşınmadan. Kaşınmadan derken diyeceksiniz babayla yatmaya gittiklerinde babasına sırtını kolunu göbeğini bir saat kaşıtıyor hanımefendi. Uyku sarkıyor uyku başa vuruyor sonra. Bugün üçüncü gün iyi gidiyoruz sayılır küçük isyanlar nöbetler dışında.

Gelelim bana ve oğluma. Midemin geçmesini beklerken tam tersi bütün midemin suyu ağzımda artık son haftalar olduğu ve bebeğimin kilo alması gerektiği için sürekli yemeye çalışıyorum zaten kilo almadığım için sıkıntı yok J İş yaptığımda bel ve bacak ağrım devam ediyor. Ayaklarım yürüdükçe yeter der gibi şişiyor. Ellerim ve yüzüm o kadar çok şiş değil.

12049320_1004950516224534_4106697623256299929_n

Dün son doktor kontrolümüz vardı. Heyecanlıydık artık. Günler azaldıkça zaten sürekli takvime bakar oldum aynı gün içinde. Şafak sayıyorum evde son 8,7 gün diye….

Doktorumuz rutin tansiyon kilo ve neler yaptın sorularından sonra ultrasona alayım sonra konuşalım dedi. Oğlumun yüzü bana dönüktü her zamanki gibi. Her şeyimiz normaldi. Boyumuz 51cm kilomuz 2330 şuan bir haftamız daha var. Başı aşağıda ama doğum kanalında değiliz. Nst yaptırdık arada oda gayet iyi yani konuşulanların aksine sanırım oğlum beklediğimiz tarihte gelecek.

Evet masaya oturduk. Önemli bir toplantı öncesi gergin ve heyecanlı olursunuz ya aynen öyleydik pür dikkat doktorun ağzından çıkacak cümlelere odaklanmıştık oda sakince takvimine bakıyordu.12 si dedi biz bunu beklemiyorduk.15 gibi düşündüğümüz için 15 i dedik ama o günde sadece bir randevu saati kalmıştı 17.00 de. Aldık. Artısı o gece doktorumuz hastanede nöbetçiydi. Bu durum işimizi rahatlattı. Kızıma sabah saatlerinde kavuşmuştum oğluma da inşallah akşam.

Doktordan çıktık geriye artık sadece beklemek kaldı. Saat 15-16 gibi hastanede olmam gerektiğini yatış ve kan alımlarının olacağını gündüz 11’ den sonra yemek ve su içmemem gerektiğini hatırlattı son kez doktorum.

12105738_1007019732684279_3304011016840915758_n

Geriye hastane çantamızı hazırlamak kaldı bu hafta sonu onu da hazırlayacagız. Bu arada tam tarih olarak 38. hafta 4. Günde sezaryenle 15 Ekim 2015 saat 17.00 de sezaryenle doğum yapacağım.

Yazarken bile heyecanlandım…

Şimdi aklımda tek bir kare oğluma kavuşacağım an sesini duyacağım sıcaklığını hissedeceğim an. Babası ve kardeşiyle tanışacağı an. İlk emzirdiğim an şimdi son hafta hayal kurma zamanı ve bekleme…

Öniz İşbilen

Öniz’in Gebelik Günlüğü 34. ve 35. Hafta

Standard

SESİMİN, YÜREĞİMİN ULAŞABİLDİĞİ HER YERE (34.VE 35.HAFTA)

12038083_1000936893292563_6345138767190100379_n

Meraktasınız değil mi? Nasıl bir yıl dönümü geçirdim hamile ve anne olarak. Ama hiç umutlanmayın öyle afili bir organizasyon olmadı akşam 10 da yatakta uyuyordum. Baştan anlatayım da meraklanmayın daha fazla…

Aynı gün doktor kontrolüm vardı. Sabahtan düştük yollara daha yolda başladı aksilikler İlkimnaz yolda kustu. Doktor tıklım tıklım bekledik baya. Sonunda içeri girdik. Eee artık sizlerle kilomu paylaşayım 80.5 merak edenlere kendi kilomdan vermeye devam ediyorum.

12038244_1000465030006416_6322919956379004396_n

Tansiyonum normaldi. Bebeğimizi görme zamanı gelmişti şansımıza bugün yüzünü dönmüştü bize, doğmadan görün beni diyordu sanki. Sert yüz hatları var erkek suratı dedi doktorum, ben pek anlamadım bakalım doğunca göreceğiz inşallah. Kilosu 2.600 boyu 45 cmdi. Her şeyimiz normal haftamızla uyumluyuz yani. Bundan sonra haftada bir gün NST ve son hafta son doktor kontrolümüz ve doğum tarihimizi almaya kalmıştı iş…

Alınacak eksik birkaç parça eşya kalmıştı onlar için alışverişe gittik oradan. Eve döndük akşamüstü hepimizin perti çıkmıştı. Akşam yemeği için ailece dışarı çıktık. Sonrası için İlkimnaz’ı uyutup anneme bırakma düşünceleri içindeyken benim ağrım ve İlkimnaz’ın huysuzluğuyla gecemiz evde son buldu. Siz istediğiniz kadar plan yapın çocuklu olunca maalesef işler değişiyor. Bir daha ki yıl dönümüne kısmet dedik artık…

12047174_1002941426425443_5260610886830391888_n

Önümüzdeki bayram tatili 9 gün olunca beni aldı bir sevinç. Ağırlaşmaya başladım çünkü artık. Dinlenerek iş yapıyorum nefes nefese kalıyorum. Hazır eşim de evdeyken bir girişelim biz şu temizlik ve yeni bebek için düzene dedik.

İlk üç gün temizlik ve düzenle geçti. Salonum baya büyük İlkimnaz ve bebeğimiz için alanı daha boş ve kullanışlı hale getirdik. Vitrin, mutfak, halılar, perdeler temizlendi. Beşikler kuruldu artık.

Sonrası bayram ama benim sesim kısılmıştı. Fark etmeden baya yoruldum. Hala da yorgunum. Şöyle birkaç gün deliksiz yeyip içip yatsam anca toplarım belki.

Bu arada beni sevindiren çok şey oldu. Bu blog sayesinde bir çok anneye hamileye ulaştığımı gördüm. İnstgramdan akıl alan, danışan, sevgilerini ileten anneler hamileler oldu. Görmesem de yüzlerini konuşup yazıştıkça kaynaştık. Yeni insanlarla tanıştım…

Şimdi kaldı iki hafta 7 Ekim de son kontrolümüz var testlerimiz ve sezaryen için tarihimizi alacağız.

Öniz İşbilen

Özlem’in İkinci Doğum Hikayesi

Standard

IMG_1112

Hoş geldin Hamza’m

İkinci bebeğe karar vermek bizim için hiç de zor değildi çünkü Zeyneb’i Meryem annemin yardımı ile büyütmüştük bizi zorlayan Zeyneb’in biraz asosyal olması ve istemediği şeyler karşısında kulakları sağır eden o çığlığı başka bir sıkıntımız yoktu çok şükür Zeyneb’in doğum gününü kutladığımız akşam misafirler gittikten sonra İbrahim’le konuştuk ortak istek dahilinde karar verildi ikinci bebeğe her ne kadar İbrahim bu Konuşmayı hatırlamasa da 😦  ben 6 ay sonrasına beklesem de bu Gebeliği Yaradanın taktiri ile bir ay sonra hamile kalmıştım. Her şey inanılması güç ama mükemmeldi aş ermem olmadı mide bulantısı halsizlik uykusuzluk bunların Hiçbirini yaşamadım sorunsuz bir hamilelikti ve doğuma kadar sadece dört defa doktorumuza gittim daha çok telefonda konuşuyorduk su gibi akıp giden tam 37 hafta. Doğuma son bir hafta vardı Meryem annem Marmaris de Esra’nın yanındaydı bu arada iki kuzenin arası tam 40 gün onlar akşam kırk uçurmaya gittiler. Meryem annem geceye bilet almış Ankara’ya dönecek çünkü 1 hafta sonra da benim doğumum var niyeti gelip 1 hafta evinde dinlenmek ama hayat bizim planlarımıza pek de ayak uydurmuyor tabi bu arada annem her hafta sonu bizde annecim bak sezaryen doğum bu saati belli tarihi belli diyorum ama dinletemiyorum o hafta sonu annem yine bizde aynı gün Meryem annemde Marmaris’ten dönüyor Sabah saatleri 06:30 gibi Zeyneb uyandı odasına gittim yere oturdum beşiğini sallıyorum üzerim ıslandı ben de son aylarda yaşanan genel idrar kaçırması diyor kendime acıyorum yok bu bildiğin doğum belirtisi annemi uyandırıyorum  ne olduğunu anlatıyorum annemden de onayı alıyorum doğum başlamış bebek hazneye inmiş tabi Meryem annem de otogara 🙂  İbrahim annesini almaya gidiyor ben doktoru arıyorum Günlerden pazar. Dilek Hanım “sen hastaneye ulaşmadan ekibi hazırlayacağım korkma” diyor ona güveniyorum Zeyneb’in doğumunda nasıl güvendiysem şimdi de güveniyorum babaannemiz geliyor, düşüyoruz hastane yollarına hemde maaile Zeyneb annemler kardeşim ve İbrahim sabahın çok erken saatleri trafik yok çabucak ulaşıyoruz dilek hocanın dediği gibi her şey hazır doğum ekibi gözünün çapağıyla orada 🙂 oda seçmemi istiyorlar Zeyneb de kaldığım Odayı istiyorum hazırlanmam gerekiyor son kez Zeyneb’i görmek istiyorum. Bahçeye iniyorum Her şeyden habersiz sarılıyorum sımsıkı 😦 boğazımda bir yumru gözümde yaş ama akıtmıyorum, ağladığımı görürse endişelenir. Odaya çıkıp hazırlanıyorum ama aklım kalbim Zeyneb’le ilki gibi epidural hazırım iğne yapılıyor bir sıcaklık sonra uyuşma sohbet ediyoruz hocam soruyor “hatırlıyor musun doğum tarihi için 26’sını istemiştin Zeyneb’le aynı olsun günleri” diye “evet hocam hatırlıyorum sizde üzgünüm o gün pazara denk geliyor Özlem’ciğim demiştiniz” “ama bak Hamza da ablasıyla aynı gün doğmak istiyormuş” dedi ️ “artık nasıl yürekten dilediysen” diyor ameliyathane de kahkahalar yükseliyor işte geldiiii 🙂 rengi biraz tuhaf korkma diyor, bebek hemşireleri kucaklayıp temizlemek için az ileri götürüyor ama görebiliyorum hocam sesleniyor hızlı giydirin üşüyecek, o sırada kızlarda bir çığlık bir kahkaha yattığı yerden kızların birinin üzerine çişini yaptı 🙂  iyi oldu size diyor hocam önce Hamza gidiyor odamıza sonra ben hiç acemilik çekmiyorum ilk emzirmede hemşire falan istemiyorum biz hallediyoruz Hamza’yla 26.10.2014 kilo:3.200 boy:49 cm

Özlem Ergenç

Özlem’in Doğum Hikayesi

Standard

fb8eb965ef2435a7d0fae2ddab0834a8

Sevgili dostum Seval doğum hikayemi yazmam konusunda beni teşvik ettiğin için çok teşekkür ederim.

Merhaba yeryüzünün kanatsız melekleri anneler bizim kavuşma hikayemiz şöyle;

Çocukluğumdan bu yana etrafımda ki insanlar tarafından çocuklara olan aşırı ilgim ve sevgimle bilinirim.
Ve her genç kız gibi benimde hayallerimi süsleyen bir beyaz atlı prens modelim vardı. Fakat ben durumu biraz abartmış olabilirim. Uzun boylu olsun, esmer olsun, sesi güzel olsun bana şarkılar söylesin, biraz da mizacı sert olsun ki benim gibi şımarık’la başa çıkabilsin gibi. Ben bu hayallere dalmışken kader bir tesadüf sonucu karşıma eşimi çıkardı. Bu arada söylemeden geçemeyeceğim bu özelliklerin hepsine sahip ve biraz fazlasına, bence Allah’ın şanslı kullarındanım.

6 aylık bir flört ve 6 aylık bir nişanlılık döneminden sonra hayatlarımızı birleştirdik. Evlendikten sonra da çocuk için 3 yıl bekleyelim yok birbirimizi daha iyi tanıyalım kaygılarımız olmadı. Çünkü birbirimizi yeterince tanıyor ve güveniyorduk. Evliliğimizin ilk yılında hamile kaldım, ama çok büyük bir yanılgıya düşmüştüm. Hiç bir hamileliğimin sonunu göremiyor ve bebeğimizi kucağımıza alamıyorduk. Bunu unutmuşum hatırlamam uzun sürmedi 2.5 ay sonra ilk bebeğimi kaybetmiştim. İçimde kocaman yeri hiç bir şey ile doldurulamayacak bir boşluk ve alev alev yanan içim tarifsiz bir hüzün mutsuzluk. Bunun üzerinden 8 ay geçmişti ki tekrar hamile olduğumu öğrendim. Ama ne bitmez bir sekiz aydı. Her ay heyecanlı bir bekleyiş sonra hüsran hayal kırıklığı, gözyaşı, depresyon eşiğine gelmeler neyse ki sona ermişti ve tekrar hamileydim. Mutluluktan ağlamanın ne olduğunu yaşadığım ilk an. Hemen doktora tabi her şey güzel, bebek keseye tutunmuş düşük riski yok ama benim kulaklarım duymuyor doktoru çünkü, yaşanmış bir kaybım ve hala taze yaralarım var.

İlk 3 ay öylesine zordu ki; onu kaybetme korkusu, aş erme, her şey pis kokuyor, sürekli yorgunum ve uykum var üstelik hamile gibi de görünmüyorum. Hayalimdeki gebelik hiç böyle değildi. Fakat o 3 ayın sonunda birden mucize gibi kötü olan ne varsa bitti hamile gibi de görünüyordum daha ne isterdim ki. Doğuma yakın kontroller sıklaşmıştı ve kızım halâ doğum pozisyonu almamıştı üstelik suyu da azalıyordu ama benim içimde korku yoktu bugüne kadar gelmiştik ya.

Tam 38 haftalık olmuştu ve akşam üzeri kontrole gitmiştik muayene esnasında doktorumuzun yüzünde bir tedirginlik belirdi bende ilk defa o an korku hissettim yüreğimde. Suyunun ciddi anlamda azaldığını ve en geç yarın öğlen bebeği alması gerektiğini söyledi. Hayatımda ilk defa endişe, korku, heyecan, merak, mutluluk, sabırsızlık hepsini bir anda hissettim.Tahmininiz üzere o gece geçmek bilmedi sabaha uykusuz ama nasıl olduysa dinç uyandım. Aynı gezmeye gidiyor gibi çantamızı arabaya yerleştirdik ve hastaneye doğru yola çıktık. Hayalimdeki doğuma gidiş senaryosu bu değildi ben sancılar içinde bağırarak ağlayarak gideceğimi sanıyordum ama açık söylemek gerekirse buda fena değildi. Odamıza çıktık, ameliyathane hazırlanıyordu ve ben odadaydım. Çok yakın iki dostum geldi ben yatakta ameliyat önlüğü ile yatıyorum onlar doğumu kaçırdıklarını düşünmüşler, toplamda 8 kg almıştım evet haklılardı. Oradan bakınca doğum yapmış gibi görünüyordum.

Ameliyathaneye giderken çok karmaşık hisler yaşıyor insan bebeğine kavuşacak olmanın heyecanı ve mutluluğu ama aynı zaman da asansör kapısında bıraktıklarınızı bir daha görememek endişesi düşüyor insanın yüreğine. Eşim annelerim dostlarım halam birde yanımda olamayan ama kalplerinin benim için attığını hissettiğim babalarım ve görümcem. Bu arada doğumum epidural sezeryan ile gerçekleşti. Doğumun her anında bilinçliydim fakat hafif bir sersemlik vardı doktorumuzla sohbet halindeydim ve sonunda avuçlarının içinde işte kızınız dedi bir an çok korktum çünkü kolları bacakları kafası bir aradaydı susuz kaldığı için öyle toplanmış bir tür kendini koruma mekanizması gerçekleştirmiş. Korkma gayet sağlıklı sözünü duyduğum da benden mutlusu yoktu. Yine ameliyathanenin içinde muayenesi yapıldı, pudralandı ve yeşil bir örtüyle bana geldi. Öpüştük koklaştık dokunduk birbirimize mutluluktan ağlarken ebemize “bu benim mi” diye sorduğumu hatırlıyorum  “evet bu küçük kız senin” dedi. “Şimdi onu odanıza götürüyorum seni orada bekleyecek” dedi. “Hayır gitmesin yanımda kalsın” dedim inatla doktorumuz “ama burada üşür hem babası da onu bekliyor o da görsün” dedi gönülsüz de olsam mecbur kabul ettim.

Odaya çıktığımda eşimin gözlerinden sonra ilk gördüğüm şey beşikte yatan küçük yüzlü minik burunlu iri gözlü güzel bir bebekti hem de benimdi. Tebrikler ilk emzirme merasimi derken oda da onunla yalnız kaldığımda kucağımda o savunmasız haline bakarken anneme dönüp “sen beni nasıl sokağa çıkardın? nasıl okula gönderdin? ve beni nasıl evlendirdin?” diye sorduğumda canım benim sadece gülümsedi. Biliyorum zamanı geldiğinde bunların hepsini bende yapacağım ama onu kucağınıza aldığınız ilk an mümkün değil gibi görünüyor.

Şimdi kızımız Zeynep 20 aylık ve iki ay sonra o bir küçük abla olacak. Oğlum Hamza’nın da doğum hikayesini sizlerle paylaşmaktan mutluluk duyarım.

Ve bir teşekkür hayatımın anlamı İbrahim’e;
Bu güne kadar bana gösterdiğin sevgi, saygı, ilgi, hoşgörü, merhamet ve desteğinden dolayı sana minnettarım. Eşin olarak ben ve evlatların sana sahip olduğumuz için çok şanslıyız iyi ki varsın sevgilim.

Özlem Ergenç

Ebru’nun Doğum Hikayesi

Standard

SONY DSC

Sosyal Medyada kurulan dostluklara inanmaz kimisi, daha önceden bende inanmazdım ta ki bu işe girene kadar! Ebru çok kısa sürede benim dostum gibi oldu. O doğuma girerken bende onunla birlikte korktum, heyecanlandım. Dört gözle Eymen’ imizi  bekledik ve oda çok sağlıklı bir şekilde dünyaya ”Merhaba” dedi… Allah’ımdan tek temennim annesine babasına, vatanına milletine hayırlı evlat olması. Ailesiyle birlikte sağlıklı uzun yıllar dilerim… 

 

 

 

Hamilelik hikayem biraz sürpriz dolu başladı benim için . Evliliğimizin 1 yılında eşimle bebek yapmaya karar verdik ve ben korunmayı bıraktım. Bildiğim kadarı ile korunmayı bıraktıktan sonra yaklaşık 3 ile 5 ay arasında hamile kalınabilirdi. Öyle ki genelde duyumlarım o yöndeydi . Ta  ki bir sonraki ay adetim gecikene kadar ! Ben kendimde bir hastalık olduğu şüphesine kapılmıştım aklımda hamilelik yoktu ! Test yaptım arkadaşımın zoruyla ve … Çığlık atıp ağlayarak eşime haberi verdim , garibim arabanın altında kalıyormuş hamile olduğumu duyduğunda 🙂 Ve bu şekilde kıymetlim le yolculuğumuz başladı . Rutin hamilelik problemleri dışında pek sorun yaşamadım Allah’a şükür . Gayet eğlenceli hareketli bir hamilelik geçirdim başlarda hatta mide bulantısı vs sorunlarım bile öyle çok uzun sürmedi . 4.ayımızda cinsiyetimizi öğrendik tabi ki en başından beri içime doğduğu gibi bir oğluşumuz olacaktı 🙂 Bir gece rüyamda sabaha kadar oğlumu Eymen diye sevdim ve ismini Eymen koymaya karar verdik böylece. 7.aylarımda yavaş yavaş ağırlaşmaya başladım doktorum fazla kilo almamdan şikayetçiydi . Ama elimde olan bir şey değildi çok zayıf (47 kilo ) hamile kaldığım için istemsiz bir şekilde kilo alıyordum . Doktorum laf söylese de benim umurumda değildi aldığım kilolar toplamda 19 kilo aldım 🙂 Her muayene kavga dövüş geçiyordu doktorumla ama Eymen büyüdükçe kilo aldıkça ben kendimi hiç umursamıyordum yeter ki Eymen büyüsün kilo alsın sağlıklı olsun diye.. Tabi bir anda alınan bu kilolar beni zorlamaya başladı ve son 2 ayımı evde geçirmek zorunda kaldım yalancı sancılar baş gösterdi 8 ayda .. Acillik olmaya başladım kasılma ve sancılar yüzünden ve tam anlamıyla eve kapandım son 1,5 ayım yatarak geçti denebilir.. Sancılarım ve kasılmalarım yüzünden gece uykularım haram oldu üstüne birde çatlakların acıları eklenince resmen hamileliğin hiç bitmeyeceğini düşünmeye başlamıştım.. Hamilelik alerji siymiş sonradan öğrendim , Son 3 haftam uyuz gibi kaşınmakla geçti her yanım yara oldu artık bu kaşıntılar yüzünden hiç evden çıkamıyordum çünkü karnımda ki çatlaklar kaşıntıdan kanamaya başlamıştı .. Artık sürekli ağlıyor ve dua ediyordum bitsin bu dönem diye.. Doktor randevularımız sıklaşmaya başladı her gidişim ayrı heyecandı.. Yakındı artık ona kavuşmaya .. Ama bir sorun vardı ! Annecik doğumdan korkuyordu ! Herkes normal diye tutturmuş ama kimse benim fikrimi sormamıştı ! Herkese göre normal doğuracaktım ! Peki ya ben ne istiyordum ? Normale hazır mıydım yada sezeryana ? Pardon bu çocuğu ben doğuracağım size ne nasıl doğuracağımdan diyordum içimden 🙂 çok biliyorsanız siz doğurun ile devam ediyordum 😀 derken zaman geçti doktor Nisan ilk haftası en geç geliyor paşamız dedi . Elim ayağım titriyordu ve resmen doğurmak istemiyordum artık ! Son  randevum da doktorumla uzun uzun konuştuk ve ben panik atak olduğum için ( genel ) sezeryana karar verdik ! İyi güzel de muayeneden çıktığımda kendimi aptal gibi etrafa bakarken bulmuştum çünkü 2 gün sonraya randevu almıştım 🙂 28 Mart’ta biriciğim gelecekti ! Oh sonunda diyordum ama bu kadar erkene hazır değildim ! Koşarak eve geldim ailemi aradım yanıma çağırdım (ailem İzmir’de yaşadıkları için) ! Hazırlıklar tamam mıydı? Hastane çantası süsler şekerler ev en önemlisi BEN ! O 2 gün bana ölüm gibiydi özellikle son gece sürekli ağladım gizli gizli .. Artık içimdeki son saatleriydi oğlumun.. Ertesi gün kucağımda olacaktı , peki ya koruyabilecek miydim? onu doğduğunda ? Bakabilecek miydim ? Ya bakamazsam ? Ya doyuramaz sam onu ? Bütün gece yarı sırıtık yarı ağlamaklı bir yüz ifadesi ile donuk bir şekilde oturdum evde ! Gece geç saat oldu ve benim yine sancı saatim başladı Eymen’in saati vardı her gece 12 ile 3 arası sancı yüzünden ağlatırdı beni .. Yine geldi o saatler , ama o gece çok farklıydı bu kez ağlamadım acıdan.. O sancı soktukça gülümsedim .. Ve öyle uyuyakaldım .. Sabaha karşı 5 gibi uyandım heyecandan uyuyamıyordum çünkü 07:30 da hastanede olmam gerekiyordu ! O saate kadar evin içinde gezindim durdum ! Hastane çantalarını kontrol ettim 10 kez karnımı sevdim sürekli ve ağladım .. Saat 06:30 oldu herkesi uyandırdım ben hazırdım .. Saçımı düzleştirdim makyajımı yaptım giyindim .. Oturdum herkesin koşturmasını izledim evin içinde.. Saat 07:00 oldu gitmeliydik artık 
Arabaya bindik hastaneye gittik yatışım yapıldı falan odamda bir heyecan koşturma panik.. Ben oturmuş kocama bakıyorum saf saf 😀 Bakışmamız yarım kaldı zaten hemşire NST’ ye bağladı beni ve doğumhaneye gitme zamanı geldi.. Beni hazırladılar yatırdılar tam , ben ne olduğunu anlamadım arkama baktığımda annem ablam ağlıyordu .. Eyvah gidiyorum ! Dedim içimden .. Hasta bakıcım eşi gelsin dedi .. Asansöre giderken eşimin koştuğunu gördüm , ağlıyordum ben .. Elimden tuttu sakinleştirmeye çalışıyordu beni ..  Ama ne mümkün ! Hıçkırarak ağlıyordum hasta bakıcılar benimle dalga geçti :)) eşim öylede böylede doğacak bu çocuk Ebru neden ağlıyorsun içinde mi kalacak çocuk dediğinde herkes kahkaha attı ben daha çok ağladım 😀 derken ameliyathanenin kapısında fotoğrafçımız bir kaç poz verdirdi fotoğraflarımızı çekti ( sanki çok poz verecek haldeyim ya ben ! ) eşim elimi bıraktığı an büyük bir boşluğa düşmüş gibi hissettim kendimi .. O anı bir daha asla yaşamak istemem ! İçeriye girdiğimde buz gibiydi içerisi beni yatırdılar doktorum içeride birileriyle muhabbet ediyordu . İçimden doktora kızıyordum adamdaki rahatlığa bak diye 🙂 sanırım çatacak yer arıyordum o an 😀 etrafımda kimse kalmayınca ben yine başladım ağlamaya o an doktorum gördü ağladığımı koşarak geldi ve kucakladı kaldırdı beni fotoğrafçıya bizi Çek diye bağırdı ve o halde bir sürü fotoğrafımız var maalesef ki :)) ve o an geldi .. Serumum takıldı yapılması gereken her şey yapıldı ve Hocam hazırız … O an elim ayağım titredi korkudan sağ tarafa baktığımda narkozu enjekte ettiklerini gördüm ve … 
Uyandığımda sorduğum ilk şey EYMEN’İm nerede … Ebru … 3.740 gram doğdu Ebru .. Ebru kolay ayıldı ama …  Duyduklarım bunlardı .. O arada fotoğrafçı fotoğraflarımızı çekmiş odama çıkmışım uyandığımda biriciğim yanımdaydı .. O mis kokusu ile gül yüzü ile artık kollarım daydı .. O an çektiğim onca acı saydığım günler hepsi için değdi be dedim .. İşte bu her şeye değer .. Bu arada Eymen bize sürpriz yapmış biz 3400 beklerken 3740 gram doğmuştu 🙂 işte şimdi o sancıların nedenini anlıyordum :)) O gece biraz zordu benim için yabancıydım çünkü emzirmek bebek hepsi bir garipti emzirirken şekilden şekle giriyordum :)) derken 2 gün sonra taburca olduk artık evimizdeydik .. Her şey daha güzeldi artık hayat renkliydi … Şimdi 15 günlük olduk bile .. Kocaman bir ağabey oldu oğlum .. 
Allah’ım tüm bekleyenlere yaşatsın bu duyguyu korkmak anlamsızmış bunu anladım ben hamilelik döneminizi yaşaya bildiğiniz kadar keyifli eğlenceli hale getirin korkuları bir kenara bırakın doya doya alışveriş yapın bebeğinize ve onunla sürekli konuşun ayrıca bol bol fotoğraf çekin ileride sürekli eski koca göbekli halinize bakarken yakalayacaksınız kendinizi çünkü 🙂 hepinize güzel doğumlar olsun inşallah …

 

 

Ebru Eryorulmaz

 

IMG-20140411-WA0003

SONY DSC

 

 

SONY DSC