Tag Archives: erken doğum riski

Öniz’in Gebelik Günlüğü 31. Hafta

Standard

HAFTA HAFTA İSİMLER (31.HAFTA)

11933423_989690767750509_7189288788979291509_n

Her haftanın bir ismi var desem ne anlarsınız?

Malum erken doğum riskim devam ediyor. Kızımda olduğu için birinin bize yardımcı olması da gerek. Her hafta biri geliyor. Yardıma, desteğe İlkimnaz’a bakmaya…

Bu hafta da yeğenim geldi. Ya küçücüktü şimdi büyüdü de benim kızıma bakıyor. Zaman hızla geçiyor. Bende onun bebeğine bakacağım günleri düşünüyorum görürsem eğer.

Kocaman kız malum bebekler çok olunca ihtisas yapıyor.

Hafta sonuna doğru beklenen haber geldi anneannemiz izine çıkıyordu. Bengisu’dan anneanneye geçmişti görev. Devir teslim töreni oldu.

Toparlandık geldik yakın olan anne evine. Klimalı, bahçeli, havuzlu anne evi.

Bu süreç önemli çünkü, oğlumuz doğunca İlkimnaz anneanneyle daha fazla vakit geçirecek. Ben bugüne kadar öyle anneme, ona buna bırakıp ne yemeğe, ne tatile, ne gezmeye gittim. Doğruda bulmuyorum çok fazlasını sürekli çocuğu bir yerlere bırakıp kendinin gezmesi yada eşinle vakit geçirmeyi. Tabi ki baş başa bir şeyler paylaşılacak gidilecek ama bunun dozunu çok iyi ayarlayabilmek önemli bence.

Kardeş geleceği için İlkimnaz’ın tepkisini bilmiyoruz kreşi bu yüzden şimdilik erteledik. Anneanneyle uyku, yemek, birkaç saat yalnız kalmalara başladık gayette iyiler beraber bu konuda. Yemek konusunda hele benimle yemediği her yemeği annemle yiyor.

En azından akşamları annem işten geldikten sonra hafta sonları için İlkim’i bırakabileceğim bir kapım var. Kardeşinin eve gelme sürecide çok önemli.

Bu konu en çok endişelendiğim den biri açıkçası. Hastaneye götürmek mi, götürmemek-mi, nasıl davranmak,neler konuşmak…

Uzun araştırmalar, tecrübe sahiplerinden edindiğim bilgiler sayesinde bir karara vardık. Evet biz bir aileyiz ve İlkimnaz’da hastaneye gelecek! Odayı, kardeşinin beşiğini inceleyecek. Kardeşi doğduğunda ona bakacak, dokunacak yanımızda olacak. Sonra bütün gece hastanede kalmadan, annemle öğleden sonra eve dönecekler ve hazırlık için anneanneye yardım edecek, kardeşini bekleyecek. En önemlisi onuda bu duruma ortak etmek.

11924575_989609877758598_5527987371412709361_n

Evet haftalardır erken doğum riskiyle uğraşırken fark ettik ki, bebeğimiz bugün doğsa yatıracak yatak giydirecek kıyafet hazır değil. Bu yüzden ailece çarşıya çıktık. İkinci bebek olduğu için alınacak belliydi markalar, kıyafetler…

Çok maliyetli olmadı bizim için. İlkimnaz’ın yatağa geçene kadar kullandığı beşiği kardeşi de 6 aya kadar kullanacak yatak odasında olacak beşiği. Tabi ki dostlarımız sağ olsun kendilerinin kullandıkları ve şimdi bize verdikleri, salona koyacağım gün içinde yatması için Tiny Love verdiler.

Ayrıca İlkimnaz beşiğinden vazgeçmezse kışa doğru park yatağımızda var. Mama sandalyemiz oyun masamız, oyuncaklarımız, bebek arabamızda hazır.

Evet ikinci bebek daha az masraflı oluyor tecrübeyle sabit 🙂

11988551_989676071085312_7016436316407030198_n

Önemli bir bilgiyi de vermek istiyorum. Ben bloga yazarken sizlere bitirdiğim haftayı anlatıyorum. Yani siz okurken ben bir hafta önde oluyorum.

Bu hafta eve geçiyoruz. Aldıklarımız yıkanacak ütülenecek, paşamın dolabına yerleşecek, yatağı yapılacak. EEEE iş biter mi, daha sonrada ev hazırlanacak, çok detaylı olmayan bir temizlik ve düzen. Son 6 haftamız biraz işleri yoluna koymak gerek.

Haftaya sizlere bolca resim paylaşacağım yatağımız kıyafetlerimiz…

Şimdilik hoş çakalın…

Öniz İşbilen

Reklamlar

Öniz’in Gebelik Günlüğü 29.Hafta

Standard

BU KADAR YAVAŞ MI GEÇİYORDU GÜNLER (29.HAFTA)

Hep böyle yavaş mı geçiyordu günler saatler?…Yoksa günde beş kere takvime saate baktığım için mi geçmiyor bana. Bir gün daha geçsin, oğlum bir gün daha büyüsün diye çırpınışlarım aslında. Belki de derinlerdeki her göz yaşımdaki vicdan azabım yada kendimi suçlu hissetmem mi nedeni. Yada eşimle konuşurken “bu kez içim rahat değil elimden geleni yapamadım mı” diye konuşarak başlayan ağlamalarla devam eden diyaloglarım mı….

11822709_976685325717720_6220608654153231237_n

Erdeğ’e doğru yola çıktık aniden aslında anidende değildi.Uzun konuşmalar sonucuydu.Korkum mu İlkimnaz’ın düzeninin bozulmasıydı hep olduğu gibi.Benimde yatıp dinlenip ona birinin bakmasıydı neden.Pazar babamız bizi yerleştirip çıktı yola eee malum izinler bitti iş başı zamanıydı onun için.Sabaha kötü başladık, tuvaletini kaçırmıştı kahvaltı etmedi.Öğlen uyudu öğleden sonra yine tuvaletini yapmayı reddediyordu babaannesine dokun durmuyordu bile ne yiyor, ne içiyor nede tuvaletini yapıyordu.Bu durum üç gün devam etti. Dışarıya mı çıkarmadık oyunlar mı, oyuncaklar mı nafile ben bırak yatmayı, bırak her an ayakta onunla uğraşan bir savaşçıydım adeta.Daha çok yorulduğum gerildiğim üç günü ettik.Apar topar geldik yine eve sabah anneanne evinde kalkıp çişini yaptı, yemeğini yedi.Adeta şoktaydık.Tepkisini net koymuştu ortaya, evde benimle kalmak istiyordu öyle çok üstüme de yapışmıyordu sessizce odasında oynuyor, yemeğini yiyor hatta evde artık tuvaleti gelince lazımlığına yapıp döküp geliyordu bile. Korktuğumuz başımıza gelmiş İlkimnaz alışmamış tam tersi bizi uyarmıştı.

11903701_980276908691895_2218609055712020595_n

Bu yolda ailece savaşmalıydık.

Yattığı yerde emir komuta veren,yapılanı da beğenmeyen bir kişi oldum bu hafta.Eşim ev işi yemek uğraştı.Bu hafta artık “erken gel ne yiyeceğiz” sorularını sormaya utanır hale geldim.Çok şükür bin şükür böyle eşe.Tabi bunlarla da kalmadım sürekli kötü düşünüp ağlama nöbetlerim de ekstraydı.

Ayrıca doktor kontrolümüzde vardı.NTS ve ciğer geliştirici iğnemizi de olduk.

Doğuma kadar yatışa devam.

11822865_979149458804640_6781974819912722571_n

Resim konusunda geri dönüşler aldım maalesef yorgunum bu sancılar ve ağrılar beni yoruyor. Gözlerimin altı mosmor dudaklarım sarkık, çökmüş bir haldeyim. Resim koyup ta sizleri korkutmak istemiyorum. Bol bol kızımın resimlerini koyuyorum babasıyla mutlular geziyorlar, denize gidiyorlar…

Sizde yazın bana dertleşelim konuşalım…

Öniz İşbilen

Öniz’in Gebelik Günlüğü 27. ve 28. Hafta

Standard

OĞLUM ‘A (27.VE 28.HAFTA)

11825140_974565142596405_4913623435450879473_n

Bu satırları sana yazarken salondaki benim için hazırlanmış yatakta ayaklarımın altındaki yastıklar,cama vuran yağmur damlaları,esen serin rüzgar… Bu sıcak havayı dağıttığı gibi benim de içimi ferahlatmak soğutmak için sanki.

Ablanı daha çok mu önemsedim,kendime dikkat etmedim mi,nasılsa bir şey olmaz mı dedim, bunun için mi bana öfken oğlum.

Seni görmedim,kucağıma almadım,kokunu içime çekmedim … Evet bunlar için çok heyecanlıyım ama daha erken gelmen için bebeğim.

Korkuyorum şuan.

Kalbim yerinden çıkacak gibi.

Birine anlatırken konuşurken düşününce bile kelimeler anlamını kaybediyor,gözyaşlarım akıyor nefesim kesiliyor.

O bir hafta önce ki cesur anneden eser yok şimdi.

Sancım başladığında çok anlamadım ve birazda önemsemedim.Baban da izni bitmeden küçük bir kaçamak ailesinin yanına gitmişti. Geceydi. Sabaha bir şey kalmaz yoruldum ondan dedim. Ama saatler ilerledikçe dahada arttı. Sabahı ettim ağrılar içinde. Kardeşinle düştük yollara hastaneye oradan da doktorumuza ama giderken bile o kadar yorulmuştum ki…

Doktorumuzu görür görmez oturdum anlamıştı zaten tansiyonum düşmüş halim kalmamış sancılarım beni sarsar haldeydi. Hemen NST ve serum desteğiyle yattım. Doktor yatış dediğinde anlamıştım bir şeyler kötüydü. Ama yatamazdım hastanede ablan vardı, babanın haberi bile yoktu. Erken doğum riskin var dedi doktorumuz yatacaksın dedi. Tamam dedim ama evde.

İlaçlarımı verdi, yapmam gereken tek şey dinlenmek sadece zorunlu olduğunda kalkmaktı.

Sedyeden kalktığımda ayakta duracak ne gücüm ne de enerjim vardı. Anneannen aldı beni eve getirdi yıkadı giydirdi yedirdi yatırdı. Ne biriyle konuşabiliyor ne hareket edebiliyordum.Kendi sesimi, duyamaz olmuş kafamdan binlerce senaryo geçiyordu. Baban yola çıkmıştı bile.

Ne yapacaktım nasıl yapacaktım…

Eve geldiğimizde biraz daha rahatlamıştım. En başta sakin olmam gerekiyordu hamileliğin başında bu durumu yaşayanlar vardı. Bizim 11 haftamız daha vardı. En önemli olan kilo alacağın ciğerlerinin gelişeceği…

Sen bana kendini hatırlattın bende varım dedim, seni kaybetme korkusunu yaşattın bana.

Düşünceler içindeyken seni nasıl sevdiğimi gösterdin bana ben bilmezken.

Senin için direnme mi savaşma mı söyledin bana.

Anneliğe başla düşün beni dedin.

Bende anladım annecim merak etme.

Şimdi dinleneceğiz beraber, korkulu düşler değil güzel anıları hayal ederek. Seni bekleyerek.

Acele etme ama sen, ben seni bekliyor olacağım…

Annen…

Öniz İşbilen