Tag Archives: anne olmak

Öniz’in Doğum Hikayesi

Standard

DSC_6039SEN GELDİN YA

Seval’le hep konuşuyorduk. Öniz doğum hikayeni de yayınlarız diye. Bende hep ne yazacağım ki, nasıl olsa sezaryen hep aynı diyordum, ama büyük konuşmamak gerekiyormuş. Buyurun SERDAR ÖNDER’in doğum hikayesini okumaya…

Akşam üstüydü doğumum. Erkenden son hazırlıkları da tamamlayıp düştük yola. Şans bu İlkimnaz’ın hafif ateşi vardı. Hastaneye gelip giriş işlemlerimizi yaptık odamıza çıktık yerleştik. Vaktimiz vardı nasıl olsa. İlkimnaz’a televizyonu açtık kayın validem, annemler hep birlikte beklemeye başladık. Damar yollarım açıldı kanlarım alındı. O yeşil önlüğü giyip başladım beklemeye.

Heyecan mı korku mu adını koyamadım. Sedye odaya geldiği an içimden kopanlar gözyaşı olarak çıktı. Aklımda ve ağzımda sadece İlkimnaz vardı. Anneme emanet ettim gözyaşları içinde. Tam akşamüstü yemek saatiydi yemek yedirin mutlaka dedim. Eşim ameliyathanenin kapısına kadar eşlik etti. Sonrası yalnız başıma başlayan en güzel ve zorlu serüvenimdi…

O ameliyathanenin soğukluğu içime işlerken başladım titremeye. Sedyeye oturup anestezi iğnem için beklemeye başladım. Titriyordum… Üşüyordum…

Anestezi uzmanı gelip iğne için rahatlamam gerektiğini anlatırken vücudum bana karşı gelmeye başlamıştı. Ne kadar da rahatlamaya çalışsam onun beni rahatlatıp oyalamaya çalışmalarına rağmen üç kez iğneyi geri çekmek zorunda kaldı. En sonunda ara verelim rahatla tekrar deneyelim dedi. Sürekli aklımda kızımda ağzımda da hadi oğluna kavuşmak için başlamalısın diyordum kendime. Sonunda iğne vücuduma girdi.

Ama bu kez farklıydı belkide her an ne yapacaklarını bildiğim için daha çok stresliydim tansiyonum düşüktü. Midem bulanıp başım dönüyordu sürekli düzenleyici iğneler yapmaya başladılar. En çok duyduğum rahatla cümlesiydi ama olmuyordu işte. Doktorum gelmişti artık zamanıydı. Oğluma dakikalar vardı. Doktorumla konuşurken “evet bak el sallıyor geliyor” dedi ve çıkmasıyla doktorumuzun üzerine işemesi bir oldu. Ameliyathanenin o soğuk durumu dağılmış herkes gülmeye başlamıştı, bense merakla oğlumu bekliyordum görmek için ama tansiyonum hala düşüyordu, oğlumu getirdiler. Öptüm baktım sonrası ise sakinleştirici vurmaları gerektiğiydi.

Şimdi vücudumun kasılması geçmiş rahatlamıştım her şey bitip odaya çıkarken titriyordum tüm vücudumla. Uzun süre titredim. Oğlumu gördüm sarıldım öptüm kucakladım ve emzirdim.

Biraz kendime gelince İlkimnaz’ın tepkisini sordum. İlk önce ona vermiş hemşire sarılmış öpmüş.

İçim rahatladı. Kabullenmişti sanırım. Ben kendime gelmeye başladıkça durumumun kötü olduğunu gözetim altında tuttuklarını anlattılar. Yani benim o her zamanki gibi hikayem, yeni bir hikaye olmuştu bile.

Kızımın uyku saati gelmiş anneanne ve babaanneyle gitme vakti gelmişti. Sorunsuz bir yolculuktan sonra güzelce uykuya dalmış evde.

Bunun rahatlığıyla oğlum, ben, eşim ve yeğenim kaldık hastanede. Kalkıp yürümem lazımdı. Şimdi SERDAR ÖNDER için bir şeyler yapma zamanıydı. Bütün gece yürüdüm, uyudum, uyandıkça emzirdim. Sabah kahvaltı etmiştim. Kan değerlerim gayet iyiydi.

Çocuk doktorunun ve kendi doktorlarımın muayeneleri sonucu her şey benim ve oğlum için yolundaydı.

3.700 GRAM 57 CM LE DÜNYAYA GELMİŞTİ OĞLUM.

Şimdi bizim için hastaneden ayrılıp evimize gitme zamanıydı…

DSC_5953

DSC_6030 DSC_6039

Öniz İşbilen

Reklamlar

Annelik ve Vicdan

Standard

1_1

Annem hep derdi ki; “anne olunca anlarsın” anladım…

Aras’ın okula başladığı şu 6 aydır vicdanımı sürekli masaya yatırır oldum. Okula başladığı o ilk günlerde ki ağlayışı aklıma geldikçe yüreğim sızlıyor. Acaba doğru mu yaptım, yanlış mı yaptım?

Onun iyiliği içinse evet doğru bir karar aldık ve okula yazdırdık. Ama o annelik içgüdüsüne sorunca ben kendimi hep suçlu hissediyorum. Benim iş hayatına geri dönecek olmam nedeniyle uzmanların uygun gördüğü yaştan daha erken başlamak zorunda kaldı ve ben o oryantasyon sürecinde onun yanında olamadım. Öğretmenlerin demesi ilk 10 gün yanında 1-2 saat kalmak gerekiyormuş ama hemen iş başı yapacağım için ilk gün sadece 1 saat kalabildim ve sonrasında götürüp hemen bırakıyordum. O an ki duygularımı anlatmaya kelimelerim yetmez emin olun 😦 Belki ondan çok ağlıyordum buda kesin!

Okula başlayalı 6 ay oldu hala bazen kendimi suçlu hissediyorum. Özellikle sabahın o kör saatinde tatlı uykusundan zar zor uyandırdığım zamanlarda. “Aras hadi kalk annecim okula gidiyoruz” dediğim anda ki o isyan halinin videosunu çekeceğim bir gün işte o zaman bana hak vereceksiniz.

Eminim bu duyguları yaşayan ilk ve tek anne ben değilim, biliyorum sonda olmayacağım. Ve biliyorum o hayatımda olduğu sürece onunla ilgili daha çok vicdan yaptığım anlar olacak.

Anne olmak bir o kadar güzelken, bir o kadar da altından kalkması zor bir durummuş bunu da annemin dediği gibi “Anne olunca anladım”

Sevgiler

Seval Aksu Demir

Özlem’in İkinci Doğum Hikayesi

Standard

IMG_1112

Hoş geldin Hamza’m

İkinci bebeğe karar vermek bizim için hiç de zor değildi çünkü Zeyneb’i Meryem annemin yardımı ile büyütmüştük bizi zorlayan Zeyneb’in biraz asosyal olması ve istemediği şeyler karşısında kulakları sağır eden o çığlığı başka bir sıkıntımız yoktu çok şükür Zeyneb’in doğum gününü kutladığımız akşam misafirler gittikten sonra İbrahim’le konuştuk ortak istek dahilinde karar verildi ikinci bebeğe her ne kadar İbrahim bu Konuşmayı hatırlamasa da 😦  ben 6 ay sonrasına beklesem de bu Gebeliği Yaradanın taktiri ile bir ay sonra hamile kalmıştım. Her şey inanılması güç ama mükemmeldi aş ermem olmadı mide bulantısı halsizlik uykusuzluk bunların Hiçbirini yaşamadım sorunsuz bir hamilelikti ve doğuma kadar sadece dört defa doktorumuza gittim daha çok telefonda konuşuyorduk su gibi akıp giden tam 37 hafta. Doğuma son bir hafta vardı Meryem annem Marmaris de Esra’nın yanındaydı bu arada iki kuzenin arası tam 40 gün onlar akşam kırk uçurmaya gittiler. Meryem annem geceye bilet almış Ankara’ya dönecek çünkü 1 hafta sonra da benim doğumum var niyeti gelip 1 hafta evinde dinlenmek ama hayat bizim planlarımıza pek de ayak uydurmuyor tabi bu arada annem her hafta sonu bizde annecim bak sezaryen doğum bu saati belli tarihi belli diyorum ama dinletemiyorum o hafta sonu annem yine bizde aynı gün Meryem annemde Marmaris’ten dönüyor Sabah saatleri 06:30 gibi Zeyneb uyandı odasına gittim yere oturdum beşiğini sallıyorum üzerim ıslandı ben de son aylarda yaşanan genel idrar kaçırması diyor kendime acıyorum yok bu bildiğin doğum belirtisi annemi uyandırıyorum  ne olduğunu anlatıyorum annemden de onayı alıyorum doğum başlamış bebek hazneye inmiş tabi Meryem annem de otogara 🙂  İbrahim annesini almaya gidiyor ben doktoru arıyorum Günlerden pazar. Dilek Hanım “sen hastaneye ulaşmadan ekibi hazırlayacağım korkma” diyor ona güveniyorum Zeyneb’in doğumunda nasıl güvendiysem şimdi de güveniyorum babaannemiz geliyor, düşüyoruz hastane yollarına hemde maaile Zeyneb annemler kardeşim ve İbrahim sabahın çok erken saatleri trafik yok çabucak ulaşıyoruz dilek hocanın dediği gibi her şey hazır doğum ekibi gözünün çapağıyla orada 🙂 oda seçmemi istiyorlar Zeyneb de kaldığım Odayı istiyorum hazırlanmam gerekiyor son kez Zeyneb’i görmek istiyorum. Bahçeye iniyorum Her şeyden habersiz sarılıyorum sımsıkı 😦 boğazımda bir yumru gözümde yaş ama akıtmıyorum, ağladığımı görürse endişelenir. Odaya çıkıp hazırlanıyorum ama aklım kalbim Zeyneb’le ilki gibi epidural hazırım iğne yapılıyor bir sıcaklık sonra uyuşma sohbet ediyoruz hocam soruyor “hatırlıyor musun doğum tarihi için 26’sını istemiştin Zeyneb’le aynı olsun günleri” diye “evet hocam hatırlıyorum sizde üzgünüm o gün pazara denk geliyor Özlem’ciğim demiştiniz” “ama bak Hamza da ablasıyla aynı gün doğmak istiyormuş” dedi ️ “artık nasıl yürekten dilediysen” diyor ameliyathane de kahkahalar yükseliyor işte geldiiii 🙂 rengi biraz tuhaf korkma diyor, bebek hemşireleri kucaklayıp temizlemek için az ileri götürüyor ama görebiliyorum hocam sesleniyor hızlı giydirin üşüyecek, o sırada kızlarda bir çığlık bir kahkaha yattığı yerden kızların birinin üzerine çişini yaptı 🙂  iyi oldu size diyor hocam önce Hamza gidiyor odamıza sonra ben hiç acemilik çekmiyorum ilk emzirmede hemşire falan istemiyorum biz hallediyoruz Hamza’yla 26.10.2014 kilo:3.200 boy:49 cm

Özlem Ergenç

Tuvalet Eğitimi Verememek!

Standard

tuvalet

Her annenin en zorlandığı konulardan biridir çocuğu bezden ayırmak.

Aras’ın 3 yaşına yaklaşmasıyla birlikte ve havalarında sıcak olmasıyla tuvalet eğitimine başlamamız gerektiği konusunda okulda ki öğretmenleriyle hem fikir olduk. Lazım olabilecek alıştırma çamaşırı, lazımlık ve tuvalet aparatıyla artık başlayabilirdik. Lazımlık daha önce almış ve ona oturması gerektiğini öğretmiştim, lazımlığa oturuyor fakat çişini yapmıyordu. Klozete oturtmak isteyince kıyamet kopuyordu.

Daha sonra okulda öğretmenlerinin yardımıyla klozete götürmüşler ama yine kıyamet kopmuş. Şarkılar, türküler oyunlar derken klozete oturmayı başarmış ama saatlerce otursa da asla çişini yapmıyormuş. Akşam evde bende aynı şekilde klozete götürdüğümde sadece sifonla oynamak istiyor asla oturmuyor. Yaklaşık 2 haftadır bir yol kat edemedik.

IMG-20150810-WA0001

IMG-20150810-WA0018

Araştırdığım kadarıyla henüz kendini hazır hissetmiyor olabilir. Ama bu işin bu yaz hallolması da gerekiyor! Peki ben ne yapacağım?

Bir süre ara mı vermeliyim, yoksa her gün büyük bir sabır ve kararlılıkla devam mı etmeliyim?

Tuvalet eğitimi konusunda okumadığım yazı, danışmadığım eş dost kalmadı. Bir yerlerde bir hata mı yapıyorum kestiremiyorum.

Bu yazıyı yazmamda ki amaç sizlerden fikir almak. Deneyimli annelerden, daha önce başına bu tarz bir durum gelen annelerden yardım istesem ayıp etmiş olmam sanırım.

Şimdiden herkese yardımlarından dolayı teşekkür ediyorum.

Sevgiler

Anne Ansiklopedisi

Seval Aksu Demir

Öniz’in Gebelik Günlüğü 29.Hafta

Standard

BU KADAR YAVAŞ MI GEÇİYORDU GÜNLER (29.HAFTA)

Hep böyle yavaş mı geçiyordu günler saatler?…Yoksa günde beş kere takvime saate baktığım için mi geçmiyor bana. Bir gün daha geçsin, oğlum bir gün daha büyüsün diye çırpınışlarım aslında. Belki de derinlerdeki her göz yaşımdaki vicdan azabım yada kendimi suçlu hissetmem mi nedeni. Yada eşimle konuşurken “bu kez içim rahat değil elimden geleni yapamadım mı” diye konuşarak başlayan ağlamalarla devam eden diyaloglarım mı….

11822709_976685325717720_6220608654153231237_n

Erdeğ’e doğru yola çıktık aniden aslında anidende değildi.Uzun konuşmalar sonucuydu.Korkum mu İlkimnaz’ın düzeninin bozulmasıydı hep olduğu gibi.Benimde yatıp dinlenip ona birinin bakmasıydı neden.Pazar babamız bizi yerleştirip çıktı yola eee malum izinler bitti iş başı zamanıydı onun için.Sabaha kötü başladık, tuvaletini kaçırmıştı kahvaltı etmedi.Öğlen uyudu öğleden sonra yine tuvaletini yapmayı reddediyordu babaannesine dokun durmuyordu bile ne yiyor, ne içiyor nede tuvaletini yapıyordu.Bu durum üç gün devam etti. Dışarıya mı çıkarmadık oyunlar mı, oyuncaklar mı nafile ben bırak yatmayı, bırak her an ayakta onunla uğraşan bir savaşçıydım adeta.Daha çok yorulduğum gerildiğim üç günü ettik.Apar topar geldik yine eve sabah anneanne evinde kalkıp çişini yaptı, yemeğini yedi.Adeta şoktaydık.Tepkisini net koymuştu ortaya, evde benimle kalmak istiyordu öyle çok üstüme de yapışmıyordu sessizce odasında oynuyor, yemeğini yiyor hatta evde artık tuvaleti gelince lazımlığına yapıp döküp geliyordu bile. Korktuğumuz başımıza gelmiş İlkimnaz alışmamış tam tersi bizi uyarmıştı.

11903701_980276908691895_2218609055712020595_n

Bu yolda ailece savaşmalıydık.

Yattığı yerde emir komuta veren,yapılanı da beğenmeyen bir kişi oldum bu hafta.Eşim ev işi yemek uğraştı.Bu hafta artık “erken gel ne yiyeceğiz” sorularını sormaya utanır hale geldim.Çok şükür bin şükür böyle eşe.Tabi bunlarla da kalmadım sürekli kötü düşünüp ağlama nöbetlerim de ekstraydı.

Ayrıca doktor kontrolümüzde vardı.NTS ve ciğer geliştirici iğnemizi de olduk.

Doğuma kadar yatışa devam.

11822865_979149458804640_6781974819912722571_n

Resim konusunda geri dönüşler aldım maalesef yorgunum bu sancılar ve ağrılar beni yoruyor. Gözlerimin altı mosmor dudaklarım sarkık, çökmüş bir haldeyim. Resim koyup ta sizleri korkutmak istemiyorum. Bol bol kızımın resimlerini koyuyorum babasıyla mutlular geziyorlar, denize gidiyorlar…

Sizde yazın bana dertleşelim konuşalım…

Öniz İşbilen

Öniz’in Gebelik Günlüğü 27. ve 28. Hafta

Standard

OĞLUM ‘A (27.VE 28.HAFTA)

11825140_974565142596405_4913623435450879473_n

Bu satırları sana yazarken salondaki benim için hazırlanmış yatakta ayaklarımın altındaki yastıklar,cama vuran yağmur damlaları,esen serin rüzgar… Bu sıcak havayı dağıttığı gibi benim de içimi ferahlatmak soğutmak için sanki.

Ablanı daha çok mu önemsedim,kendime dikkat etmedim mi,nasılsa bir şey olmaz mı dedim, bunun için mi bana öfken oğlum.

Seni görmedim,kucağıma almadım,kokunu içime çekmedim … Evet bunlar için çok heyecanlıyım ama daha erken gelmen için bebeğim.

Korkuyorum şuan.

Kalbim yerinden çıkacak gibi.

Birine anlatırken konuşurken düşününce bile kelimeler anlamını kaybediyor,gözyaşlarım akıyor nefesim kesiliyor.

O bir hafta önce ki cesur anneden eser yok şimdi.

Sancım başladığında çok anlamadım ve birazda önemsemedim.Baban da izni bitmeden küçük bir kaçamak ailesinin yanına gitmişti. Geceydi. Sabaha bir şey kalmaz yoruldum ondan dedim. Ama saatler ilerledikçe dahada arttı. Sabahı ettim ağrılar içinde. Kardeşinle düştük yollara hastaneye oradan da doktorumuza ama giderken bile o kadar yorulmuştum ki…

Doktorumuzu görür görmez oturdum anlamıştı zaten tansiyonum düşmüş halim kalmamış sancılarım beni sarsar haldeydi. Hemen NST ve serum desteğiyle yattım. Doktor yatış dediğinde anlamıştım bir şeyler kötüydü. Ama yatamazdım hastanede ablan vardı, babanın haberi bile yoktu. Erken doğum riskin var dedi doktorumuz yatacaksın dedi. Tamam dedim ama evde.

İlaçlarımı verdi, yapmam gereken tek şey dinlenmek sadece zorunlu olduğunda kalkmaktı.

Sedyeden kalktığımda ayakta duracak ne gücüm ne de enerjim vardı. Anneannen aldı beni eve getirdi yıkadı giydirdi yedirdi yatırdı. Ne biriyle konuşabiliyor ne hareket edebiliyordum.Kendi sesimi, duyamaz olmuş kafamdan binlerce senaryo geçiyordu. Baban yola çıkmıştı bile.

Ne yapacaktım nasıl yapacaktım…

Eve geldiğimizde biraz daha rahatlamıştım. En başta sakin olmam gerekiyordu hamileliğin başında bu durumu yaşayanlar vardı. Bizim 11 haftamız daha vardı. En önemli olan kilo alacağın ciğerlerinin gelişeceği…

Sen bana kendini hatırlattın bende varım dedim, seni kaybetme korkusunu yaşattın bana.

Düşünceler içindeyken seni nasıl sevdiğimi gösterdin bana ben bilmezken.

Senin için direnme mi savaşma mı söyledin bana.

Anneliğe başla düşün beni dedin.

Bende anladım annecim merak etme.

Şimdi dinleneceğiz beraber, korkulu düşler değil güzel anıları hayal ederek. Seni bekleyerek.

Acele etme ama sen, ben seni bekliyor olacağım…

Annen…

Öniz İşbilen

Öniz’in Gebelik Günlüğü 26. Hafta

Standard

ANNESİNİZ VE HAMİLESİNİZ PEKİ HAYAT NASIL?(26.HAFTA)

11796260_970730996313153_1831708834558549963_n

Bazen aileler çocuklarından daha çok korkar.Bizim tuvalet eğitiminde olduğu gibi.Başta amacımız sadece denemeydi açıkçası İlkimnaz’ın bu kadar alışacağını düşünmemiştim.Hep korkmuştum ya yanlış zaman ya geri teperse diye.Tabi daha 26 aylık onunda çekincesi vardı.Ama kızım beklenenden fazlasını yaptı ve biz tuvalet eğitimini bir haftada tamamladık.

Bu işin tabi güzel kısmı.Hamileyim,kocaman karnımla her an al kucağına kaldır iki dakikada bir başında beklerken ağrısın belin, otur yere bu sefer kalkarken zorlan,sıcaklar desen oturduğum yerde terliyorum saniyede duştayım yada denizde…

Kimse işin bu tarafını görmüyor tabi.Tamam hamilesin eyvallah ama bir evin bir eşin birde kızın var hayat devam ediyor ve sen sırf hamilesin diye bunları ihmal edemezsin. İlkimnaz’ı kucağımda sokakta yürürken çok taşıyamıyorum ama her bana gelip al dediğinde alıyorum. Bu örneklerden sadece biri. İki gündür hava berbat sıcak İlkimnaz’ında düzeni kaydı ne uyku ne yemek ne mutluluk her şeye isyan eden bir bebe oldu çıktı tabi benimde sinirlerim gergin zaten sıcak.Hakkını yemem asla eşim her konuda destek bana isyan geldiği an İlkimnaz’ı alıp götürür o kucaklar tuvalete taşır yıkar boş ver bugünde tost yapalım der….En büyük destekçim.Bu sıcak günlerde yıllık izinde olması da süper akşamüstü pır denize koşuyoruz ailecek.Serinlemek herkese iyi geliyor.

Bu arada ülke karışık her gün şehit haberleri,ekonominin belirsiz gidişatı,kurulamayan koalisyon…Babamızı da izinden çağırdılar ben bütün gün ağladım durdum.Bin tane senaryo kurdum kafamda ki bunların hepsi ne yazık ki yaşanan olaylar.Asker eşi olarak her an korkuyla burun burunasın ve annesin çocukların için endişelisin. Bugünde birşey olmadı deyip ekranda gördüğün aileler için üzülüyorsun.Keyfimiz pek yok ne yazık ki bekliyoruz belirsizlikler içinde ülkede….

11745344_970220843030835_6359170934784672187_n

Normalde 37 olan ayaklarım o kadar şişti ki ne yazık ki 39-40 arası terlik giyiyorum. Bileklerimle beraber ayaklarım boğum boğum.Test sonuçlarında bir anormallik yok çok ayakta durmaktan ve ayaklarımı otururken yada yatarken yükseğe koymamaktan sebep.

Midem mi onun yanması zaten artık rutin olan bir şey az ve sık yemek ekşili asitli acılı yememeye çalışmak çok fazla öne eğilmemek ve rennie çözümü onunda.

Yanı sonuç olarak her şeyin nedeni ve çaresi var siz yeter ki yapmak için zaman yaratın.

Öniz İşbilen

Öniz’in Gebelik Günlüğü 24. Hafta

Standard

BİRKEN İKİ OLACAKSA (24.HAFTA)

11745600_963856250333961_1984016638535929927_n (1)

İlk defa bebeğinizle yalnız kaldığınız da  zamanı hatırlayın.Ne kadar da zorlu yollardı.Her biri birbirinden güzel özel anlar ayrıca.

Genç bir kızken sevdiğiniz insanla yuva kurdunuz.Beraber bir yaşam inşa ettiniz ilmek ilmek her gün emekle.Güldünüz,bağırdınız,ağladınız…

Neler yaşamadınız ki birlikte.Sonra bir bebek katıldı aranıza. Hayatınız yeniden başladı.Düzenler,planlar,hayaller,umutlar yeniden şekillendi onunla her şey yeni düzenini aldı.Ona göre  gezmeler,planlar,yemekler…

Şimdide yeni bir bebek katılacak ailemize mevcut düzenimize yeni bir düzen dört kişilik aile olacağız biz. İki buçuk yaşında kardeşiyle birlikte büyüyecek oğlum. Kızımda onunla büyüyecek neler öğrenecek neler paylaşacak…

Şimdi en eğlenceli rahat bölümü aslında doğmadan odası,kıyafetleri,oyuncakları hazırlamak.Ama en önemlisi doğduktan sonra başlıyor macera. Macera diyorum çünkü dinlediğim ve duyduğum hikayeler var.

Herkes için ayrı macera.Kızım için o sokakta bebek dediği sevdiği bebeklerden biri evde olacak annesini babasını hayatını paylaşacak bakalım o kadarda sevimli olabilecek mi? Benim için en zoru belkide. Açıkçası korkmuyor değilim biraz. Nasıl olacak nasıl davranacağım nasıl düzen kuracağım İlkimnaz’ı ya eksik bırakırsam ya yetemezsem….

Bu binlerce sorunun içindeyim aslında beynimde. Oğluma bakarken kızımı da arkada bırakmak istemiyorum. Onunda hayatına bir ablalık yükleyip ezilsin istemiyorum. En zoru da bu olsa gerek.

11241939_961704043882515_8689462386911040503_n

Daha doğmadan ayrım yapmamaya çalışıyorum. Kızımın ilk kıyafetlerini İnternetten almıştım. Duyduğum bir marka o zaman cinsiyetini öğrenmemiştik maviler,pembeler aldım. Oğlum içinde alıyorum yine internetten ama hep aklımda o marka var kızıma ilk onları aldım ya…

Şanslıyım ki aynı markayı buldum oğlum içinde aldım.İçimden derin bir ohh çektim. Ayrımcılık yapmamıştım işte.İlk sınavı vermiştim kendimce.

Kızıma almadığım yapmadığım hiçbir şeyi ona yapmamaya çalışıyorum.Şanslı bir bebek ki her şeyi var kızımdan çevremden sağ olsunlar çok masrafım olmadı büyük şeylerden İlkim’de kendi dolabından yatağından etmedik. Kızımla daha çok vakit geçirmeye çalışıyorum bu ara. Sık sık kucağıma alıyorum. Kardeşiyle sorun olmasın diye biberonu bırakmıştık iki ay önce şimdi sıra BENİM EN BÜYÜK KORKUMDA tuvalet eğitimi babamızın da yıllık izini dolayısıyla deneyeceğiz kardeşi gelmeden.

Bazıları bendekinin deli cesareti olduğunu söylüyor. Doğru azıcık çatlağım. Evet beni zor bir kış bekliyor biliyorum ama bunun sonrasında bir ömür kardeşiyle nice mutlu anları olacak ve ben onlara büyüdükçe küçükken yaptıklarını anlatıp beraber güleceğiz. İşte bunu düşününce rahatlıyorum. Anneler süpermenlerdir unutmayalım.

Öniz’in Gebelik Günlüğü 6. Hafta

Standard

onizin gebelik gunlugu

Daha önce size bir gebelik macerasına ortak olacağız demiş ve tanıtım yazısıyla giriş yapmıştık. Bugün gebeliğinin 6. haftasıyla tekrar sizlerleyiz. Bakalım annemizi neler bekliyor 🙂

YİNE, YENİDEN HAMİLELİK MACERAM

Merhaba tanışmamızdan sonra sıra geldi hamilelik serüvenimi sizlerle paylaşmaya…

6.HAFTA

Her hamilelik farklı olur derler ya işte bunu kendim tecrübe edeceğim. Öncelikle doktorumdan başlamak istiyorum, çünkü anneye düşen işin yarısı da doktora düşer. Doktorunuza güvenmeniz,inanmanız ve sevmeniz gerekir. İlerleyen zamanlarda sizin yol göstericiniz odur çünkü bu yolda. Benim doktorum BÜLENT TURGUT AY. Onunla tanışmam kızımın hamilelik zamanı yaklaşık 10 tane doktora gitmiş, memnun kalmamış,açıkçası hiçbiri içime sinmemişti. Kuzenimin vasıtasıyla randevu alıp muayeneye gittim. Konuştuk,tanıştık ve çıkınca “işte bu” dedim. Sorunsuz 9 ayı devirip sezaryenle kızıma kavuştum. Doktorum hamilelik ve doğum sonrası hep yanımdaydı hiçbir zaman ulaşamamışlığım olmadı, en kuşkulu, korkulu anlarımda sakince beni dinleyip anlattı.

Zaman geçmişti. Tekrar hamileydim. Aramaya başladım… Hastanesi değişmişti, randevu alıp gittik ilk gün ki gibi karşıladı beni. Benimle sevindi  yine.

Nelerden bahsettik peki? Başta benim mide bulantılarımdı konu bunun için bana tamamen bitkisel ve vitamin destekli Premesis Tablet önerdi. Kızımın hamileliğinde 5 ay kusmuş hamileliğim boyunca kilo almamış Emedur un bile etkisiz kaldığı bir hamilelik geçirmiştim. Ayrıca tecrübelerim sonucu beyaz leblebi,salatalık,tuzlu kraker,ayranın en azından biraz olsun midemi sakinleştirdiğini söyleyebilirim. Kan ve idrar testleri istedi. Az ve sık yemek yemeliydim. Canım ne istiyorsa yemeliydim zaten yediğim iki üç lokmayı geçmiyor. Sağolsun eşim her an “ne yemek istersin” diye peşimde dolaşıyor.

11034183_888128244573429_2264543052425495316_n

Ve artık miniğimi görmenin vakti gelmişti. Ekranda belirdiğinde doktorum yavaş yavaş büyütmeye başladığında benimde kalp atışlarım hızlanıyor, gözlerimi ekrandan ayıramıyordum. Kesemin durumuna,kanama riskine,gebeliğin tek yada çift olup olmadığına baktı. Bir yandan da bana anlatıyordu. Evet çok tanıdıktı bunlar ama benim içimdeki heyecan başkaydı.

Onun kalp atışlarını duymaya gelmişti sıra. Nefes alamıyordum heyecandan. Kulaklarım bir saniyesi kaçırmamak için çırpınıyordu. Onu görmüş kalp atışlarını duymuş,her şeyin normal olduğunu öğrenip derin bir nefes almıştım…

7. haftada görüşmek dileğiyle 🙂

Öniz İşbilen