Tag Archives: Ankara

Sosyal Medya Saldırıları

Standard

iStock_000024444600Small

Yaşanan üzücü olayların hemen ardından insanlar, insanlara sataşmakta çare buluyor her ne hikmetse…

Paylaşılan fotoğrafın hikayesi eğer gündem konusu değilse hemen topa tutuluyorsunuz. Örneğin ben; Cumartesi günü bu alçak olay yaşanmadan önce instagram hesabımdan bir çekiliş duyurusu yaptım, katılanlar oldu. Olaylar gündeme geldi acımı paylaştım, kızdım, öfkelendim. Ertesi gün yeniden paylaştım ve bir kaç kişi bunu yadırgadı, “ayıp” dedi ve sosyal medyadan sildi! Takıldığım nokta asla silmeleri değil. Tek takıldığım insanların özgürlük hakları ellerinden alınması. Sem acı yaşarken çocuğunun, evinin vs. fotoğrafını paylaşmayıp sadece gündemde ki konuyu paylaşınca yas tutuyorsun da, ben iş yaptığımda neden ayıplanıyorum?

Acı sosyal medyada ekran karartmakla, gündem harici paylaşım yapmamakla olmuyor sevgili arkadaşlar! Sen dün kalkıp beni yada bir başkasını yargılarken bugün kalkıp “neden insanlar yargılanıyor” diyemezsin!

İçimde ne yaşadığımı, neye üzüldüğümü, neye yas tuttuğumu paylaştığım “çekiliş” fotoğrafına bakıp yargılayamazsın!

İnsanların özgürlüklerini ellerinden almaya çalışmayın. Görmek istemeyebilirsin, kızmış olabilirsin sessizce takibi bırak butonuna tıklaman yeterli… Sayfalarca, satırlarca yazmanıza gerek yok. Herkes özgürdür! Herkes yasını farklı şekilde tutar.

Siz paylaşmayın gündem dışı fotoğraflar, paylaşanları silin, engelleyin ama unutmayın 2 gün sonra unutacaksınız!

Sevgiler

Reklamlar

Karagün AnKARA!

Standard

1400061108soma

Sessiz sakin insanlardık biz! Her güne umutla, neşeyle başlar yine neşeyle kapatırdık bir günü.

Her gördüğümüz insana güvenirdik ama asla yanılmazdık. Girdiğimiz ortamlar hep sakin ve güvenilirdi.

Televizyonların sağ üst köşesinde siyah kurdele görmezdik, hep boş kalırdı orası. Haberler de terör adı altında haber izlemezdik. Koca kafalar vardı, Bizim City vardı ve biz hep gülerdik.

2000’li yıllara girdiğimizden bu yana öyle şeyler değişti ki, ilk başta insanlara güvenmemeyi öğrendik, sonra ölüm haberlerini görmeye.

Öyle çok şey değişti ki Türkiye’de. Sebepsiz yere insanlar ölmeye başladı. Televizyon kanalların da hep bir “son dakika” haberi, hep bir patlama, hep bir terör olayı, hep bir şehit haberleri, hep bir ağlayan analar, babalar, eşler, çocuklar. Sıra sıra dizilmiş Türk bayrağı sarılı tabutlar. Feryatlar, isyanlar ve hep o anaların dilinde aynı cümle “ciğerim yanıyor”

Değer mi? Değer mi hiç masum insanları katledip, o anaları, babaları, eşleri ağlatmaya. Çocukları babasız, annesiz bırakmaya değer mi?

Bir yanda masumca ölen insanlar, bir yanda ciğeri yanan aileler ve bir yanda yaptıkları adilikle övünen, ağlayanlar karşısında gizliden gizliye sevinen, alkış çalan kalleşler…

Dünyanın düzeni bu oldu artık. Biz her gece yatağımıza “acaba sabah nerde patlama olmuş, acaba hangi polis şehit olmuş” haberiyle uyanacağız diye koyuyoruz başımızı yastığa. Sabah korkarak açıyoruz televizyonu ve korkarak giriyoruz sosyal medyaya. Acaba yine mi kararmış profiller göreceğiz diye.

Bu saatten sonra asla düzelmesini beklemiyorum. Sadece evladım, ailem ve tüm insanlar için bol bol dua ediyorum.

Tüm milletimizin başı sağ olsun. Bu işte parmağı olanlar ve bunları yapanları Allah kahretsin…