Tag Archives: aile olmak

Öniz’in Doğum Hikayesi

Standard

DSC_6039SEN GELDİN YA

Seval’le hep konuşuyorduk. Öniz doğum hikayeni de yayınlarız diye. Bende hep ne yazacağım ki, nasıl olsa sezaryen hep aynı diyordum, ama büyük konuşmamak gerekiyormuş. Buyurun SERDAR ÖNDER’in doğum hikayesini okumaya…

Akşam üstüydü doğumum. Erkenden son hazırlıkları da tamamlayıp düştük yola. Şans bu İlkimnaz’ın hafif ateşi vardı. Hastaneye gelip giriş işlemlerimizi yaptık odamıza çıktık yerleştik. Vaktimiz vardı nasıl olsa. İlkimnaz’a televizyonu açtık kayın validem, annemler hep birlikte beklemeye başladık. Damar yollarım açıldı kanlarım alındı. O yeşil önlüğü giyip başladım beklemeye.

Heyecan mı korku mu adını koyamadım. Sedye odaya geldiği an içimden kopanlar gözyaşı olarak çıktı. Aklımda ve ağzımda sadece İlkimnaz vardı. Anneme emanet ettim gözyaşları içinde. Tam akşamüstü yemek saatiydi yemek yedirin mutlaka dedim. Eşim ameliyathanenin kapısına kadar eşlik etti. Sonrası yalnız başıma başlayan en güzel ve zorlu serüvenimdi…

O ameliyathanenin soğukluğu içime işlerken başladım titremeye. Sedyeye oturup anestezi iğnem için beklemeye başladım. Titriyordum… Üşüyordum…

Anestezi uzmanı gelip iğne için rahatlamam gerektiğini anlatırken vücudum bana karşı gelmeye başlamıştı. Ne kadar da rahatlamaya çalışsam onun beni rahatlatıp oyalamaya çalışmalarına rağmen üç kez iğneyi geri çekmek zorunda kaldı. En sonunda ara verelim rahatla tekrar deneyelim dedi. Sürekli aklımda kızımda ağzımda da hadi oğluna kavuşmak için başlamalısın diyordum kendime. Sonunda iğne vücuduma girdi.

Ama bu kez farklıydı belkide her an ne yapacaklarını bildiğim için daha çok stresliydim tansiyonum düşüktü. Midem bulanıp başım dönüyordu sürekli düzenleyici iğneler yapmaya başladılar. En çok duyduğum rahatla cümlesiydi ama olmuyordu işte. Doktorum gelmişti artık zamanıydı. Oğluma dakikalar vardı. Doktorumla konuşurken “evet bak el sallıyor geliyor” dedi ve çıkmasıyla doktorumuzun üzerine işemesi bir oldu. Ameliyathanenin o soğuk durumu dağılmış herkes gülmeye başlamıştı, bense merakla oğlumu bekliyordum görmek için ama tansiyonum hala düşüyordu, oğlumu getirdiler. Öptüm baktım sonrası ise sakinleştirici vurmaları gerektiğiydi.

Şimdi vücudumun kasılması geçmiş rahatlamıştım her şey bitip odaya çıkarken titriyordum tüm vücudumla. Uzun süre titredim. Oğlumu gördüm sarıldım öptüm kucakladım ve emzirdim.

Biraz kendime gelince İlkimnaz’ın tepkisini sordum. İlk önce ona vermiş hemşire sarılmış öpmüş.

İçim rahatladı. Kabullenmişti sanırım. Ben kendime gelmeye başladıkça durumumun kötü olduğunu gözetim altında tuttuklarını anlattılar. Yani benim o her zamanki gibi hikayem, yeni bir hikaye olmuştu bile.

Kızımın uyku saati gelmiş anneanne ve babaanneyle gitme vakti gelmişti. Sorunsuz bir yolculuktan sonra güzelce uykuya dalmış evde.

Bunun rahatlığıyla oğlum, ben, eşim ve yeğenim kaldık hastanede. Kalkıp yürümem lazımdı. Şimdi SERDAR ÖNDER için bir şeyler yapma zamanıydı. Bütün gece yürüdüm, uyudum, uyandıkça emzirdim. Sabah kahvaltı etmiştim. Kan değerlerim gayet iyiydi.

Çocuk doktorunun ve kendi doktorlarımın muayeneleri sonucu her şey benim ve oğlum için yolundaydı.

3.700 GRAM 57 CM LE DÜNYAYA GELMİŞTİ OĞLUM.

Şimdi bizim için hastaneden ayrılıp evimize gitme zamanıydı…

DSC_5953

DSC_6030 DSC_6039

Öniz İşbilen

Reklamlar

Öniz’in Gebelik Günlüğü 34. ve 35. Hafta

Standard

SESİMİN, YÜREĞİMİN ULAŞABİLDİĞİ HER YERE (34.VE 35.HAFTA)

12038083_1000936893292563_6345138767190100379_n

Meraktasınız değil mi? Nasıl bir yıl dönümü geçirdim hamile ve anne olarak. Ama hiç umutlanmayın öyle afili bir organizasyon olmadı akşam 10 da yatakta uyuyordum. Baştan anlatayım da meraklanmayın daha fazla…

Aynı gün doktor kontrolüm vardı. Sabahtan düştük yollara daha yolda başladı aksilikler İlkimnaz yolda kustu. Doktor tıklım tıklım bekledik baya. Sonunda içeri girdik. Eee artık sizlerle kilomu paylaşayım 80.5 merak edenlere kendi kilomdan vermeye devam ediyorum.

12038244_1000465030006416_6322919956379004396_n

Tansiyonum normaldi. Bebeğimizi görme zamanı gelmişti şansımıza bugün yüzünü dönmüştü bize, doğmadan görün beni diyordu sanki. Sert yüz hatları var erkek suratı dedi doktorum, ben pek anlamadım bakalım doğunca göreceğiz inşallah. Kilosu 2.600 boyu 45 cmdi. Her şeyimiz normal haftamızla uyumluyuz yani. Bundan sonra haftada bir gün NST ve son hafta son doktor kontrolümüz ve doğum tarihimizi almaya kalmıştı iş…

Alınacak eksik birkaç parça eşya kalmıştı onlar için alışverişe gittik oradan. Eve döndük akşamüstü hepimizin perti çıkmıştı. Akşam yemeği için ailece dışarı çıktık. Sonrası için İlkimnaz’ı uyutup anneme bırakma düşünceleri içindeyken benim ağrım ve İlkimnaz’ın huysuzluğuyla gecemiz evde son buldu. Siz istediğiniz kadar plan yapın çocuklu olunca maalesef işler değişiyor. Bir daha ki yıl dönümüne kısmet dedik artık…

12047174_1002941426425443_5260610886830391888_n

Önümüzdeki bayram tatili 9 gün olunca beni aldı bir sevinç. Ağırlaşmaya başladım çünkü artık. Dinlenerek iş yapıyorum nefes nefese kalıyorum. Hazır eşim de evdeyken bir girişelim biz şu temizlik ve yeni bebek için düzene dedik.

İlk üç gün temizlik ve düzenle geçti. Salonum baya büyük İlkimnaz ve bebeğimiz için alanı daha boş ve kullanışlı hale getirdik. Vitrin, mutfak, halılar, perdeler temizlendi. Beşikler kuruldu artık.

Sonrası bayram ama benim sesim kısılmıştı. Fark etmeden baya yoruldum. Hala da yorgunum. Şöyle birkaç gün deliksiz yeyip içip yatsam anca toplarım belki.

Bu arada beni sevindiren çok şey oldu. Bu blog sayesinde bir çok anneye hamileye ulaştığımı gördüm. İnstgramdan akıl alan, danışan, sevgilerini ileten anneler hamileler oldu. Görmesem de yüzlerini konuşup yazıştıkça kaynaştık. Yeni insanlarla tanıştım…

Şimdi kaldı iki hafta 7 Ekim de son kontrolümüz var testlerimiz ve sezaryen için tarihimizi alacağız.

Öniz İşbilen

Öniz’in Gebelik Günlüğü 30.Hafta

Standard

EN BÜYÜK MUCİZE (30.HAFTA)

10629876_10152555757557745_1061208834024287289_n

Aslında bunu ayrı bir bölüm olarak yazacaktım ama ne yazık ki insanlar nedeniyle vazgeçtim.Öle kendi kararlarımdan başkaları için vazgeçmem ancak ortada ince bir çizgi varsa zorlamam herkes kendi ayıbıyla oturmasını bilmeli.Bu benim sayfam ve yazılarım hissettiğimi yaşadığımı kimseden izin almadan paylaşırım kim ne düşünürse düşünsün.İçim rahat vicdanımda.O yüzden baştan söyleyeyim bol acıtasyonlu benim hikayem kızımla başlayan umarım ki oğlumla yeniden şekillenecek bir olay.

Sizin için mucize nedir diye sorsam eminim ki binlerce cevabınız olur bana.Aşkınız,paranız,işiniz,eşiniz,okulunuz….Bu liste uzar gider ama benim ve birçok kadının en büyük mucizesi bebeğidir ve onun temel besin kaynağı anne sütü  Anne sütü benim hayatımda dönüm noktası en gizli yaralarım ve sevinçlerimdir.

İlkimnaz’a hamileyken hiç düşündüğüm bir konu değildi sütümün olup olmayacağı. Olacaktı tabii ki anneydim aksi olur muydu? Ne olur ne olmaz diye almıştım yinede biberon malum sezaryen hemen süt gelmeye bilir diye.Kızım dünyaya geldi ilk sütünü emdi şükürler olsun.Sonrasında üç gün emzirdim ama vardı bir sıkıntı bebeğim uyumuyordu ağlıyordu bir sorun yoktu.Doktora götürdük yetmiyor dedi sütün bana mama lazım.Gece 3’te uyandırdım eşimi gitti bulduğu açık eczaneden bulduğu ilk mamayı aldı yaptı yedirdik ve mışıl mışıl uyuyan bir bebek.Mutluydum kızım doymuştu.Gündüz emziriyor arada aralarda da takviye mama vermeye başlamıştım .İşte o zaman bir şeyler değişmeye başladı.

Ne yazık ki öyle kırk gün loğusa pijamalarımla yatmadım.Ev dağılmış,bunun yeri burası değil,yemek yok derdiyle kalktım 4.gün yataktan.Zaten normalde de kendim için kahvaltı yemek hazırlayan bir insan olmadığım için gün içinde koşturma arasında iki lokma yerdim.O zaman başladı bir şeyler değişmeye. Daha çok başladım mama vermeye.Biberonu cuk cuk içerken memeyi kırk nazla sokar oldum azgına yorgunluk,beslenmeme,stres bir gün baktım ki süt gitmiş.

Anlamadım önce söyleyemediğime kimseye.Nasıl giderdi,neden,şimdi ne olacak sorularıyla beynim zonkladı kaç gün.Bir kaç gün sonra eşimle paylaştım ağlayarak. Her zamanki gibi destek oldu. Askerliğin verdiğiyle sonuca bakalım şimdi ne yapmalıyız dedi.Doktora gittiğimizde kilomuz iyiydi.Mama yiyorduk.Ama kızım daha küçüktü anne sütüne ihtiyacı vardı en az altı ay.Başladım bu sefer araştırmaya ne yapabilir ne içirebilirdim. İnternet’teki uzun araştırmalarım sonucu keçi sütünü buldum.O sırada bir tweet e denk geldim.Bir bayan anne sütü olduğunu verebileceğini Hatay’da olduğunu yazmıştı.O anki eşime süt buldum çığlığımı hiç unutmayız.Hemen cevap yazdık. Tabii ki neydi, bu anne sütü yani süt annelik hiçbir fikrimiz yoktu.Bu konuda bizi tanıştıran aracılık eden bayan sağ olsun her şeyi anlattı gerekli soruları karşılıklı olarak birbirimize iletti. Sonunda buluşmak için sözleştik.Ama İlkimnaz anne sütü içtiği için sütü kabul etmeye bilirdi. Aç götürdük ve bir biberon sıcak anne sütünü içti.Ve süt annemiz ağladı o an .İşte hayatımın dönüm noktası mucizemdi. Süt.Süt annemiz sağdıkça aldık sütleri poşet poşet maddi hiçbir çıkar olmadan verdi.Sadece sütünü değil sevgisinde verdi kızıma aile olduk kocaman.hakkını ödeyemem hiçbir zaman.

Ama işin benim tarafımdan başka durumlarda vardı bunu sadece yaşayan bilir. Allah’tan kimseye yaşatmasın.Vicdan azabım  vardı. Benim olması gereken bir şeyi başkasından alıyordum.O süt poşetlerini dolaba koyarken ağlayıp gülmek nedir siz biliyor musunuz? Yada sütler azaldıkça eliniz telefona gidip nasıl yazsam süt alabilir miyim diye düşünmek nedir?İnsanların aaaa emziremiyor musun? Bide başkasından mı süt alıyorsun diye başlayan kıran yaralayan cümleleri nasıl acıtıyor.En çokta emzirme önlüklerine özendim hep dışarıda özgürce emziren anneleri gördükçe akardı gözyaşlarım hep. Süt denince boğazım düğüm düğüm olur hep benim hala.

Yanlışlarım oldu mamaya başladım,emzirmeye önem vermedim,kendime ve beslenmeme dikkat etmedim…bu listem uzar gider.Ama sonunda kendimi affettim.

Ve Allah bana ikinci bir şans verdi oğlumla al dedi düzelt yanlışlarını emzir lohusalığını yaşa yaptığın hataları yapma.

Süt annelik nedir,bir süt nasıl  bağlar insanları onu öğrendik.

Haftaya çarşıya çıkacağım doktorum her şeye hazırlıklı olun dedi.Bir emzirme önlüğü alacağım önce hayalimi düşününce oğlumu emzirdiğimi özgürce.

Bu haftada bence en önemli konuyla geçti.Haftaya oğlumun yatağı beşiği ve alışverişi olacak.

Ve en önemlilerden biri kardeşle tanıştırma İlkimnaz’ı hastanede mi evde mi nasıl en uygun yer ve zaman bekleyin.

Öniz İşbilen

Öniz’in Gebelik Günlüğü 29.Hafta

Standard

BU KADAR YAVAŞ MI GEÇİYORDU GÜNLER (29.HAFTA)

Hep böyle yavaş mı geçiyordu günler saatler?…Yoksa günde beş kere takvime saate baktığım için mi geçmiyor bana. Bir gün daha geçsin, oğlum bir gün daha büyüsün diye çırpınışlarım aslında. Belki de derinlerdeki her göz yaşımdaki vicdan azabım yada kendimi suçlu hissetmem mi nedeni. Yada eşimle konuşurken “bu kez içim rahat değil elimden geleni yapamadım mı” diye konuşarak başlayan ağlamalarla devam eden diyaloglarım mı….

11822709_976685325717720_6220608654153231237_n

Erdeğ’e doğru yola çıktık aniden aslında anidende değildi.Uzun konuşmalar sonucuydu.Korkum mu İlkimnaz’ın düzeninin bozulmasıydı hep olduğu gibi.Benimde yatıp dinlenip ona birinin bakmasıydı neden.Pazar babamız bizi yerleştirip çıktı yola eee malum izinler bitti iş başı zamanıydı onun için.Sabaha kötü başladık, tuvaletini kaçırmıştı kahvaltı etmedi.Öğlen uyudu öğleden sonra yine tuvaletini yapmayı reddediyordu babaannesine dokun durmuyordu bile ne yiyor, ne içiyor nede tuvaletini yapıyordu.Bu durum üç gün devam etti. Dışarıya mı çıkarmadık oyunlar mı, oyuncaklar mı nafile ben bırak yatmayı, bırak her an ayakta onunla uğraşan bir savaşçıydım adeta.Daha çok yorulduğum gerildiğim üç günü ettik.Apar topar geldik yine eve sabah anneanne evinde kalkıp çişini yaptı, yemeğini yedi.Adeta şoktaydık.Tepkisini net koymuştu ortaya, evde benimle kalmak istiyordu öyle çok üstüme de yapışmıyordu sessizce odasında oynuyor, yemeğini yiyor hatta evde artık tuvaleti gelince lazımlığına yapıp döküp geliyordu bile. Korktuğumuz başımıza gelmiş İlkimnaz alışmamış tam tersi bizi uyarmıştı.

11903701_980276908691895_2218609055712020595_n

Bu yolda ailece savaşmalıydık.

Yattığı yerde emir komuta veren,yapılanı da beğenmeyen bir kişi oldum bu hafta.Eşim ev işi yemek uğraştı.Bu hafta artık “erken gel ne yiyeceğiz” sorularını sormaya utanır hale geldim.Çok şükür bin şükür böyle eşe.Tabi bunlarla da kalmadım sürekli kötü düşünüp ağlama nöbetlerim de ekstraydı.

Ayrıca doktor kontrolümüzde vardı.NTS ve ciğer geliştirici iğnemizi de olduk.

Doğuma kadar yatışa devam.

11822865_979149458804640_6781974819912722571_n

Resim konusunda geri dönüşler aldım maalesef yorgunum bu sancılar ve ağrılar beni yoruyor. Gözlerimin altı mosmor dudaklarım sarkık, çökmüş bir haldeyim. Resim koyup ta sizleri korkutmak istemiyorum. Bol bol kızımın resimlerini koyuyorum babasıyla mutlular geziyorlar, denize gidiyorlar…

Sizde yazın bana dertleşelim konuşalım…

Öniz İşbilen

Öniz’in Gebelik Günlüğü 27. ve 28. Hafta

Standard

OĞLUM ‘A (27.VE 28.HAFTA)

11825140_974565142596405_4913623435450879473_n

Bu satırları sana yazarken salondaki benim için hazırlanmış yatakta ayaklarımın altındaki yastıklar,cama vuran yağmur damlaları,esen serin rüzgar… Bu sıcak havayı dağıttığı gibi benim de içimi ferahlatmak soğutmak için sanki.

Ablanı daha çok mu önemsedim,kendime dikkat etmedim mi,nasılsa bir şey olmaz mı dedim, bunun için mi bana öfken oğlum.

Seni görmedim,kucağıma almadım,kokunu içime çekmedim … Evet bunlar için çok heyecanlıyım ama daha erken gelmen için bebeğim.

Korkuyorum şuan.

Kalbim yerinden çıkacak gibi.

Birine anlatırken konuşurken düşününce bile kelimeler anlamını kaybediyor,gözyaşlarım akıyor nefesim kesiliyor.

O bir hafta önce ki cesur anneden eser yok şimdi.

Sancım başladığında çok anlamadım ve birazda önemsemedim.Baban da izni bitmeden küçük bir kaçamak ailesinin yanına gitmişti. Geceydi. Sabaha bir şey kalmaz yoruldum ondan dedim. Ama saatler ilerledikçe dahada arttı. Sabahı ettim ağrılar içinde. Kardeşinle düştük yollara hastaneye oradan da doktorumuza ama giderken bile o kadar yorulmuştum ki…

Doktorumuzu görür görmez oturdum anlamıştı zaten tansiyonum düşmüş halim kalmamış sancılarım beni sarsar haldeydi. Hemen NST ve serum desteğiyle yattım. Doktor yatış dediğinde anlamıştım bir şeyler kötüydü. Ama yatamazdım hastanede ablan vardı, babanın haberi bile yoktu. Erken doğum riskin var dedi doktorumuz yatacaksın dedi. Tamam dedim ama evde.

İlaçlarımı verdi, yapmam gereken tek şey dinlenmek sadece zorunlu olduğunda kalkmaktı.

Sedyeden kalktığımda ayakta duracak ne gücüm ne de enerjim vardı. Anneannen aldı beni eve getirdi yıkadı giydirdi yedirdi yatırdı. Ne biriyle konuşabiliyor ne hareket edebiliyordum.Kendi sesimi, duyamaz olmuş kafamdan binlerce senaryo geçiyordu. Baban yola çıkmıştı bile.

Ne yapacaktım nasıl yapacaktım…

Eve geldiğimizde biraz daha rahatlamıştım. En başta sakin olmam gerekiyordu hamileliğin başında bu durumu yaşayanlar vardı. Bizim 11 haftamız daha vardı. En önemli olan kilo alacağın ciğerlerinin gelişeceği…

Sen bana kendini hatırlattın bende varım dedim, seni kaybetme korkusunu yaşattın bana.

Düşünceler içindeyken seni nasıl sevdiğimi gösterdin bana ben bilmezken.

Senin için direnme mi savaşma mı söyledin bana.

Anneliğe başla düşün beni dedin.

Bende anladım annecim merak etme.

Şimdi dinleneceğiz beraber, korkulu düşler değil güzel anıları hayal ederek. Seni bekleyerek.

Acele etme ama sen, ben seni bekliyor olacağım…

Annen…

Öniz İşbilen

Öniz’in Gebelik Günlüğü 24. Hafta

Standard

BİRKEN İKİ OLACAKSA (24.HAFTA)

11745600_963856250333961_1984016638535929927_n (1)

İlk defa bebeğinizle yalnız kaldığınız da  zamanı hatırlayın.Ne kadar da zorlu yollardı.Her biri birbirinden güzel özel anlar ayrıca.

Genç bir kızken sevdiğiniz insanla yuva kurdunuz.Beraber bir yaşam inşa ettiniz ilmek ilmek her gün emekle.Güldünüz,bağırdınız,ağladınız…

Neler yaşamadınız ki birlikte.Sonra bir bebek katıldı aranıza. Hayatınız yeniden başladı.Düzenler,planlar,hayaller,umutlar yeniden şekillendi onunla her şey yeni düzenini aldı.Ona göre  gezmeler,planlar,yemekler…

Şimdide yeni bir bebek katılacak ailemize mevcut düzenimize yeni bir düzen dört kişilik aile olacağız biz. İki buçuk yaşında kardeşiyle birlikte büyüyecek oğlum. Kızımda onunla büyüyecek neler öğrenecek neler paylaşacak…

Şimdi en eğlenceli rahat bölümü aslında doğmadan odası,kıyafetleri,oyuncakları hazırlamak.Ama en önemlisi doğduktan sonra başlıyor macera. Macera diyorum çünkü dinlediğim ve duyduğum hikayeler var.

Herkes için ayrı macera.Kızım için o sokakta bebek dediği sevdiği bebeklerden biri evde olacak annesini babasını hayatını paylaşacak bakalım o kadarda sevimli olabilecek mi? Benim için en zoru belkide. Açıkçası korkmuyor değilim biraz. Nasıl olacak nasıl davranacağım nasıl düzen kuracağım İlkimnaz’ı ya eksik bırakırsam ya yetemezsem….

Bu binlerce sorunun içindeyim aslında beynimde. Oğluma bakarken kızımı da arkada bırakmak istemiyorum. Onunda hayatına bir ablalık yükleyip ezilsin istemiyorum. En zoru da bu olsa gerek.

11241939_961704043882515_8689462386911040503_n

Daha doğmadan ayrım yapmamaya çalışıyorum. Kızımın ilk kıyafetlerini İnternetten almıştım. Duyduğum bir marka o zaman cinsiyetini öğrenmemiştik maviler,pembeler aldım. Oğlum içinde alıyorum yine internetten ama hep aklımda o marka var kızıma ilk onları aldım ya…

Şanslıyım ki aynı markayı buldum oğlum içinde aldım.İçimden derin bir ohh çektim. Ayrımcılık yapmamıştım işte.İlk sınavı vermiştim kendimce.

Kızıma almadığım yapmadığım hiçbir şeyi ona yapmamaya çalışıyorum.Şanslı bir bebek ki her şeyi var kızımdan çevremden sağ olsunlar çok masrafım olmadı büyük şeylerden İlkim’de kendi dolabından yatağından etmedik. Kızımla daha çok vakit geçirmeye çalışıyorum bu ara. Sık sık kucağıma alıyorum. Kardeşiyle sorun olmasın diye biberonu bırakmıştık iki ay önce şimdi sıra BENİM EN BÜYÜK KORKUMDA tuvalet eğitimi babamızın da yıllık izini dolayısıyla deneyeceğiz kardeşi gelmeden.

Bazıları bendekinin deli cesareti olduğunu söylüyor. Doğru azıcık çatlağım. Evet beni zor bir kış bekliyor biliyorum ama bunun sonrasında bir ömür kardeşiyle nice mutlu anları olacak ve ben onlara büyüdükçe küçükken yaptıklarını anlatıp beraber güleceğiz. İşte bunu düşününce rahatlıyorum. Anneler süpermenlerdir unutmayalım.

Öniz’in Gebelik Günlüğü 20. Hafta

Standard

IMG-20150618-WA0005

Beşinci ayın sonunda ki sürpriz (20.hafta)

Taşındım mı KOCAMAN BİR EVETTT… Yerleştim mi KOCAMAN BİR HAYIR…

Pazartesi sabahı mışıl mışıl uyurken 6.30’da çalan telefonla nakliye kapımızdaydı. Tabi ki büyüklerimiz dememiş boşuna “erken kalkan yol alır” diye. Erken gelmelerinin avantajıyla öğlen olmuştu ki biz eşyaları toplamış yola çıkmıştık bile.

Akşam üstü olduğunda kapı kapanıp nakliye gidince şöyle bir baktığımda etrafın halini ne siz sorun ne ben söyleyeyim. Eşim “hadi bırak yarın sabah gelip başlarız” demeseydi ben ne yapardım bilmiyorum. Anneme gittiğimde sandalye de uyuyordum. Bel ve bacak ağrımı sormayın bile. Evet, çocuklu ve hamileyseniz taşınmak zor ama İMKANSIZ DEĞİL. Sizin ki neyse de çocuğunuzun bütün uyku ve yemek düzeni bozulacak, sürekli ağlayan ve size yapışan bir çocuk olacak siz yorgunluktan perişan evde neyi nasıl yapacağım düşünceleriyle cebelleşeceksiniz. Beş kere mobilyaları evirip çevirip en uygun modeli düzeni bulmaya çalışacaksınız. Ama kaba yayıntınız gittiğinde yavaş yavaş yerleşmeye başlayacaksınız. Bizde de durum bu her gün biraz biraz yerleştiriyoruz.

Çarşamba günü evi işi bırakıp düştük yine doktor yollarına. Malum kontrol zamanı.

Bendeki şans kimsede yoktur doğru söylüyorum. Danışmaya gidip randevumu alırken görevli bana ne dedi dersiniz “randevunuz yarın” o an durdum “hayır bugün” hayır yarınlı birkaç cümle geçti aramızda en sonunda hanımefendi kimliğimi bir kenara koyup yarın olan randevuma neden bugün o kadar yolu çekip çocukla bugün geleyim sorusuna geldim ve aldım tabi ki randevumu.

Sıra bize gelip içeri girdiğimde rahatladım.

Rutin tansiyon ve kilo ölçümünden sonra ultrasona geldi sıra.

Başladı doktorum anlatmaya derken bak dedi “testisi ve pipisi” eşimde “evet evet gördüm” dedi ben şok şekilde bakıyorum.”Haftalarca beni doktora taşıyan günde üç defa ultrasona girip yine kendini göstermeyen miniğim her şeyini bana inat gösteriyordu. Emindik artık. Başlamalıydık mavilere.

Gayet detaylı bir ultrason muayenesinden sonra başladık sohbete beşinci ayın bitmesiyle mide yanmalarım başlamıştı. Doktorum az ve sık yemem gerektiğini öne doğru çok eğilmemem gerektiğini ve rennie önerdi bana yine. Meyve çok yemem gerektiğini günde 4 porsiyon ve 3 litre su içmem gerektiğini hatırlattı yine. Zaten meyveyle aram gayet iyi fazlasını yediğim söylenebilir. Ve bu ay demir hapına da başlıyorum.

Bir sonra ki kontrolümüz bir ay sonra. Gece 24:00’ dan sonra bir şey yememem gerektiğini ve sabah 8 ile 10 arası gelmem gerektiğini şeker yüklemesi yapılacağını söyledi. Ben bayan pimpirikli olarak hemen yakın zamanda Canan Karatay’ın şeker yüklemesiyle ilgili yorumlarını söyledim ama doktorum yapılacak diyorsa yapılacak.

Bu ay sürekli gördüğüm rüyamı da anlattım. İlki sezaryen olduğu için birden sancım ve suyum geliyor ben panik içinde sedyede çığlık çığlığa bağırarak ben sezaryen yaptım normal doğuramam diye bağırıyorum hastane koridorlarında rüyamda. Bunun olabileceğini bir hastasının başına geldiğini istersem öyle bir durumda normal doğum yapabileceğimi de o çok sık duyduğumuz dikişler patlar laflarının falan hikaye olduğunu anlattı bana uzun uzun. Sonrada bana yaklaşık doğum tarihimin 25 ekim olduğunu ama bu riske karşı 38 hafta bitiminde yani 15 ekimde sezaryenle alacağını anlattı. İnsanın doktoruna güvenmesi gerek en önemlisi bu bence. En saçma şeyleri bile paylaşmanız ve onun sizi dinleyip açıklayıp rahatlatması gerek. Ben bu yönden çok şanslıyım.

Bu haftalık şimdilik bu kadar haftaya görüşmek üzere…

Öniz İşbilen

Öniz’in Gebelik Günlüğü 19. Hafta

Standard

11391170_940273626025557_3756354155972094014_n

MERHABA ANNE BEN BURADAYIM İLK TEKME HEYECANIM (19.HAFTA)

Pazartesi akşamı surviour’ı izlerken koltuğa yayılmış  İlkimnaz’ın uyku saatini dört gözle beklerken birden bir şey hissettim.İlk an anlayamadım hareketini hissetmiştim miniğimin sanki. Sakince derin bir nefes aldım beklemeye başladım. Ve evet bir kere daha hareket etmişti. Derin bir nefes aldım. Sanki “anne merak etme ben buradayım yoruldun biraz dinlen” der gibiydi. İşte o an kocaman bir gülümseme olmuştu yüzümde bütün yorgunluğum gitmişti bir anda.

Aslında bebeğinizin hareketlerini hissetmeye başladığınızdan sonra hamilelik daha heyecanlı geçer. Merak duygunuz o hareket ettikçe azalır. İyidir hareket ediyordur sizinle etkileşim halindedir. Artık sizde onunla konuşur hareketlerini takip eder uyku saatini takip edersiniz.

İlkimnaz da çok geç hissetmiştim hareketlerini 23 haftayı bulmuştu. Belki de hissetmiştim ama ben anlayamamıştım ilk hamilelik tecrübesizliğiyle. Şimdi ise minigim 19. haftaya girdiği gün hareketini hissetmiştim.

İkinci hamileliğim olduğu için bazen düşünüyorum kızımda ki gibi panik halinde değilim. Bu bazen iyi bazen kötü anlamda. Artık neyin ne olduğunu bildiğim için gereksiz panikler korkular yaşamıyorum ama bazen de vicdanım sızlıyor acaba diyorum günün koşuşturması kızım gün geçip gidiyor ve unutuyorum onu. Hızlı çekimdeyiz bu ara taşınma telaşımız demeyeceğim benim telaşım malum eşimin hep olduğu gibi nöbetleri takviyeleri görevleri yük benim omuzlarımda birazcık daha fazla.Tabi ki oda her zaman olduğu gibi tam destek gece ağır kaldıracak taşınacak işleri yapıyor ben bazen buna soyununca da fırçayı basıyor. Yerleşme sonrası önümüzde daha sonra iki bebeğimin de aynı odada olacakları için oda tasarımı eşyaları düzeni malum daha miniğim için bir zıbın bile almadım. Onunla ilgili her şey yeni evimizde bizleri bekliyor. Tabi bu sayede zamanda geçiyor. Bir bakmışım sayılı günler kalmış. Odasında oturmuş hayaller kuruyorum onunla.

Taşınmadan sonra doktor randevumuz var 4 boyutlu ultrasonu muzda var aynı zamanda bu sayede bebeğimizi net görebileceğiz. Bu sayede bütün organları parmakları kemikleri gibi pek çok ince ve önemli ayrıntıları da öğreneceğiz. Bakalım kime benziyor. Ve tabi ki cinsiyeti de ben hala öğrenmemekte kararlıyım ama bakalım o an neler olacak

İşte böyle bir yazının daha sonuna geldim. Haftaya taşınma hikayesi bitip yerleşme hikayelerine geçeceğim.

Şimdilik hoş çakalın…

Öniz İşbilen

Öniz’in Gebelik Günlüğü 18. Hafta

Standard

11406940_938747172844869_1817327280471753834_n

EVE DÖNÜŞ VE TAŞINMA TELAŞI (18.HAFTA)

İzmir İzmir…Hala havalar ısınmadı ben bu yazıyı yazarken haziran girmişken bile baya nazlandı bu sene.

Eve döndük.Misafirlerimizle birlikte İlkimnaz’ın küçük amcası ve eşimin kuzeni hafta sonu kaçamağı yaptılar.Mesafe olunca işler güçler olunca tabi ki her an gelme şansları yok maalesef.Güzel dolu dolu bir hafta sonu geçirdik.

Pazartesi olup herkes kendi işine dönünce biz gerçekle yüzleştik.Taşınma. YOOO korkmuyorum asıl korktuğum yerleşmek sonuçta yeni ev yeni düzen bir aydan önce yerleşemem yani uzun bir süre benim taşınma ve yerleşme hikayelerimi okuyacaksınız dostlarım.

Ben planlı programlı bir insan olduğum için aldım yine ajandamı başladım listelere hangi odada neler yapılacak. Tabii ki hamileyim kızım var artı evin işleri yemek temizlik günlük hayatta devam ediyor bu arada.İyi organize olup her şeyi ayarlamak şart.Hep derler ya evden eve nakliyat.Siz alın iç çamaşırlarınızı çıkın ben böyle yapamadım hiç.Siz yapabiliyorsanız ne güzel.Ben her şeyimi kendim paketliyorum nereye ne koyacağımı bileceğim.Kızımla pazartesi günü o öğlen uykusundan kalkıp yemeğini yedikten sonra aldık torba ve kolilerimizi odasına geçtik. Tabi ki taşınmayı ilk defa görecekti.Bu eve ben ona hamileyken gelmiştik.önce ona oturup taşınacağımızı yeni evimizi gördüğünü eşyalarını oyuncaklarını kaldıracağımızı öbür odasına yerleştireceğimizi ve tabii ki yine oyuncaklarının burada kalacağını anlattım. Sakince dinledi. Bezlerini falan da toplarken sesi çıkmadı bana yardım etti. En zor kısım oyuncaklara gelmişti sıra. Dolabının üstü peluşlarla doluydu diğer oyuncakları zaten bölüm bölüm 15 günde değiştirdiğim için ayrı kutulardaydı. Önce seçmesini istedim hangilerinin kalmasını istediğini seçti.Tabii ki sizde okurken benim gibi bu kadar sakin olmasına şaşırdınız kaldırdıkça oyuncakları isyan başladı vermem benim nidalarıyla sonunda vedalaştık. Bende yorulmuştum bugünlük bu kadar deyip kapattık.

Gündüz geziyoruz yine günlük işlerimizi yapıyoruz bir iki saat gün içinde yada akşam paketliyorum haftaya bir şey pek kalmaz sanırım öyle çok ıvır zıvırım yok.

Bu ara oda tasarımlarına bakmaya başladım diğer evde ikisinin odası bir olacak. İlkimnaz’ın doğum zamanı her şeyini almıştık. Oda takımı falan. Şimdi düşündüğüm miniğim için neler gerekliydi. Bizim fikrimiz zaten ilkimnaz büyüyor karyolasının önünü bir süre önce açmıştık. Ona yeni bir yatak alma fikri başlığı ve yan kenarı olan ikea da uygun ve güzel pek çok tasarım gördüm. Fazladan bir dolabımızda var şuan onuda odalarına koyacağız. Birde bazamız var tabii ki onu nasıl yapacağız hiç bilmiyorum. Kimisi bazaya yatabilir diyor ama ben çok emin değilim. Güzel rahat ve en önemlisi kullanışlı bir oda tasarımı gerek bana. Tabii ki ilkimnaz odasında değil bütün gün kardeşi de en azından bir 10 ay kadar sadece yatmak için kullanacak odayı. Sizden de bekliyorum model fikir ve tasarımları.

Şimdilik bu kadar haftaya görüşmek üzere.

Öniz İşbilen

Öniz’in Gebelik Günlüğü 17. Hafta

Standard

BİR TATİL, BİR EV BİR DE CİNSİYET MUAMMASI (17.HAFTA)

1610941_932998100086443_639154152831620528_n

Uzanmışım şezlonga şemsiyenin altındayım önümde kızım ve eşim kumdan kaleler yapıyorlar. Denizden esen hafif esinti kulağımda en sevdiğim müzik. Sıcak basınca hafif serin denize dalıp cafeye gidip meyve suyumu yudumluyorum. Sonra kızım ve eşim denize giriyorlar. Kızımın kahkahaları geliyor kulağıma, yüzümde kocaman bir tebessüm beliriyor. İşte ana hatlarıyla böyle bir tatildi bizimkisi. Havalar çok sıcak olmadığı için çok bunalmadım. Deniz hafif serindi. Kumsal tıklım tıklım değildi. Güzeldi tatilimiz yanmadım eski günlerime göre kavrulmadım sıcakta, bronz değil tenim alkollü içeceğim serinletmedi beni ama yinede bir hamile için geçirilebilecek iyi bir tatildi.

10440979_933926113326975_4961632616315838387_n

Sevmiştik biz burayı. Annemler zaten ev almıştı bahçeli kocaman bir ev. Denize yakın doğal ortamdı. İlkimnaz sevmişti en önemlisi. Tavukları kuzuları inekleri yakından gördü sevdi. Yumurtasını kendi gidip aldı.Büyük şehirdeki parklardaki gibi kumu mumla aramadık çöpten gözükmeyen yerler yoktu. Pazarı tazecik ti köylü teyzeler ablalar satıyordu. Tezgaha yaklaşmadan alıyordun kokusunu. Organik ürünler buradaydı işte. İlkimnaz kardeşi olacağı için okul kreş fikrini ertelemiştik zaten. Miniğimizde gelince zamanımızın çoğu evde geçecekti. Şimdi ki evimizde ilkimnaz’a hamileyken taşınmıştım onun için. Bu evimizde miniğimiz için olacaktı. Bizim için neyse idi ama babamızın her gün işe gitme zorunluluğu kafamızı karıştırıyordu ama burada kaldıkça sevdik burayı. Çarsıda gezerken bir ev çarptı gözümüze tam çarşının ortasında sıfır bina, ikinci kat, balkonlu güzel dedik hadi bir bakalım. İçeri girer girmez kocaman salonu göz doldurdu. Şimdi ki evimizde iki kişi  yürüyemezdi. Evi gezdik beğendik. Bir süre sonra baktık ki ev bizimdi. İşte miniğimiz kısmetiyle gelmişti. Şimdi önümüzde hiç yoktan bir taşınma telaşı olacak 1 aylık zamanımız var. Çok ağırlaşmadan taşınacağız. Miniğimizin odası burada hazırlanacak.

Tatil bitmişti sonunda doktor günüm gelip çatmıştı. Bu sefer terk gidecektim doktora. Hem üçlü tarama testi sonucum hem de cinsiyetini artık öğrenecektim sonunda. Sonucumu alıp gittim doktoruma şükürler olsun ki ikili tarama testim gibi bu da gayet iyi çıkmıştı. Sıra gelmişti ultrasona o da bende heyecanlıydık. Ama tabi ki unuttuğumuz en önemli konu miniğimiz hazır mıydı? Tabii ki koca bir hayır olduğunu ben üç saat içinde anlayacaktım. Doktorum baktı ama “Öniz bu pozisyon uygun değil dedi. Benim miniğim ayağını poposunun altına almış göstermem de göstermem diyordu. Doktorum “tamam sen git bir şeyler ye dolaş yarım saat sonra tekrar bakarız” dedi. Ben çıktım tabi biraz bozulmuştum. Gittim karşıdaki cafeye oturdum. Bir şeyler yedim içtim. Tekrar doktoruma gittim yine sonuç aynıydı pozisyonu değişmemişti. Bu seferde çikolata ye dedi. Ben sıkılmıştım. Niye böyle olmuştu ki. Kızım 15 haftada gayet kötü bir ultrasonda göstermişti oysa ki şimdi 18 haftada hala göremiyorduk. Tamam dedim şimdi göreceğim tekrar üçüncü kere baktığımızda aynı pozisyonda uyuyordu. Sanki bana uğraşma hiç göstermeyeceğim der gibiydi.

Doktoruma bakıyordum o da bende meraktaydık biraz daha uğraştı ve ben erkek artık kız olursa şansımıza dedi ve gülümsedi. Neden peki bu kez bu kadar uğraşmıştık ve net olarak bir sonuç bulamadık. En önemli olan şey pozisyondu bebeğim küçük olduğu için ve ayağı olduğu için net olarak ayırt etmemizi zorlaştırdı.O gördüğümüz ya pipiydi ya da ayak parmağı böyle işte.

Bende artık kararımı vermiştim öğrenmeyecektim. Hep özenmişimdir, doğum anında öğrenen çiftlere. Tabii ki eşim pek sıcak bakmadı bu fikre onlar öbür ay 4 boyutlu ultrasonda öğrenecekler ama ben öğrenmekten vazgeçtim. Erkek olarak kalsın artık bende ne diyelim.

Şimdi önümde taşınma toplanma telaşı var. Bir hamile ve anne nasıl taşınır? nasıl toplanır?  4 boyutlu ultrasonda bebeğimin tipi yüzü, sonrasında iki bebekli bir oda hazırlama telaşı olacak şimdilik görüşmek üzere…

10690122_933524963367090_6978113566589852056_n

Öniz İşbilen