Kahramanıma

Standard

537daf642f7070ce3870e671Yine bir özlemle uyandım 1 Eylül sabahına.

İyi ki blog yazıyorum diyorum kendi kendime. Çünkü bazen öyle büyüyor ki içimde bu özlem kimseye anlatamadığım zaman burada buluyorum kendimi. Saatlerce yazıyorum içimdekileri döküyorum kısmen iyi gelse de tamamen söküp atamıyorum içimden. Atamam da zaten. Nasıl atılır ki bir baba yürekten?

O benim ilk aşkımdı, hala öyle ama yanımda değil. Derdim olunca başımı omuzuna yaslayıp ağlayabileceğim bir babam yok! 9 yıl oldu dile kolay ama birde içime sorarsak hala bir kor var yüreğimde….

Ben babamı ölümsüz kılmıştım gençlik aklımla. Babam hiç hasta olmaz ki, o bizi hiç bırakmaz ki, derdim ama kayıp gitti ellerimden. Nasıl bir acıdır başına gelmeyen bilemez, Allah kimseye de anne-baba acısı yaşatmasın…

Koca bir boşluk bende ki asla kapanmayacak bir boşluk…

Aras dedesinin öldüğü gün öldüğü saatte dünyaya gelerek şaşırtmıştı bizi. Belkide 8 Aralık’a yaklaşmaya başlayınca büyüyor özlemim. Şaşırıyorum oğluma doğum günü yaparsam babama ihanet eder miyim diye?

Yine de bu bana verilmiş bir armağan deyip kadere razı geliyorum.

Ne zamanı geri çevirebilirim, ne babamı geri getirebilirim… Çaresiz ona kavuşacağım günü beklemekten başka yolum yok.

İnşallah bizi bir yerlerden görüyorsundur babam. Ben seni çok özledim hemde çok…

Bu yazıyı okuyanlardan tek ricam babam için bir ”fatiha”…

 

Sevgiler

 

 

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s